Cultuur

"We onthouden ons van onredelijke ontspanning. Iedereen doet lichaamsoefeningen in de open lucht gedurende minstens twee uur per dag. Iedereen bedankt onze boeren bij elke maaltijd en ziet erop toe dat geen enkele [rijst]korrel verspild wordt.

- Japanse slogan gedurende de Tweede Wereldoorlog

~


"Abstenons-nous de tout divertissement déraisonnable. Faisons tous des exercices physiques en plein air pendant au moins deux heures par jour. Remercions tous nos paysans à chaque repas et veillons à ce que pas un seul grain ne soit gaspillé."

- Mot d'ordre japonais pendant la seconde guerre mondiale

Bron: Euro-Synergies

(Op de foto: De voormalige Japanse Eerste Minister Koizumi toen hij, nog steeds in ambt, een bezoek bracht aan het Yasukuni Schrijn, ter nagedachtenis van het Japanse Keizerlijk Leger tijdens Wereldoorlog II. Zulk monument, laat staan een bezoek van iemand in zo'n positie, daar blijkt ons volk niet trots genoeg voor. Zelfs niet de politici die zich tot de nationalisten rekenen...)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 15 December 2008

Post Scriptum:



Onze eigen Wanderer geeft het voorbeeld.

De eerste plaats waar georganiseerde eigendomsrechten een fundamentele hoeksteen van de maatschappij werd, is bij de Germaanse stammen in de derde eeuw na Christus. Op een moment dat Rome voor de eerste keer “experimenteert” met gecodificeerde wettelijke bronnen die voor eens en voor altijd het bezit van, de rechten op en de handel in eigendommen moeten regelen, floreert de Germaanse economie, en kennen de stammenkoninkrijken in Hessen, Thuringen, Sachsen en Jutland grote welvaart. Terwijl Rome intussen nog verder sukkelt met praktische vraagstukken ter zake – en moeilijk gehoor vindt bij de Romeinse handelaren en boeren – worden de Germaanse volkeren beheerst door een algemeen aanvaard en afdwingbaar gewoonterecht. Ze hebben er zelfs een rune voor. ‘Odal’ of ‘Opalan’, de rune van bezit, eigendom, erfenis, waarde en eigenheid.

De Germanen hadden geen geschreven wetteksten. Ze hadden zelfs geen werkelijk “schrift”. Maar ze hadden ondanks hun gebrek aan ‘codices’, wel wet en recht. Zij het ongeschreven. De Germaanse volkeren aan de overkant van de Rijn hadden lang voor Justinianus zou komen aandraven met zijn exhaustieve wetbronnen, een “allodiaal” recht en een “asses”-recht. Dit laatste was het recht van het oudste kind om de “grondeigendommen” van de ouders te erven, met voorrang op de andere kinderen. Let wel, het betreft hier het oudste kind, en niet de oudste zoon. Na de kerstening werden dochters verboden te erven, hetgeen weldegelijk mogelijk was binnen het Germaanse gewoonterecht. Sterker nog, in het Germaanse gewoonterecht waren er strikte regels met betrekking tot de bescherming van vrouwen bij huiselijk geweld. Tacitus, de Romeinse geschiedschrijver, heeft heel wat verslagen geschreven over zijn reizen over de Rijn en beschrijft nauwkeurig hoe het Germaanse eigendomsrecht in elkaar steekt. Zowel man als vrouw kunnen erven en eigendommen bezitten. Bij het huwelijk kunnen de “statische” goederen (wat de partners bezaten voor het huwelijk) onder eigendom van de individuele partner blijven, of er kan bedongen worden voor de stamkoning, zodat de goederen in gemeenschap zullen worden beheerd. Een zeer logische en spontane regelgeving, die door de kerstening sterk werd teruggedrongen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 December 2008

Bron: Zentropa


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 24 November 2008

Bestaande uit Europeanen uit alle continenten, de Zentropa gemeenschap is gebaseerd op een drievoudig principe van trouw, creatie en hoop. - Trouw aan de principes van eer, waardigheid, respect, cultuur en kameraadschap fundamenteel voor de Europese mens en zij die thans dood zijn. - Creatie van nieuwe argumenten, van nieuwe vormen van uitdrukking en van politico-culturele agitatie, nieuwe militante middelen. - Hoop, niet in de utopie van een eeuwigdurende toekomst van een betere wereld maar in het idee dat men in alle tijden nog ongehoorzaam kan zijn.

Open voor een nieuwe gemeenschap van waarden en ethiek, aanwezig in deze wereld zonder er ooit de medeplichtige van te zijn, de zentropisten zoeken, geleid door de voorzienigheid zonder door deze gedragen te worden, om de weg van het goede terug te vinden, en elke dag de mogelijkheid te verdedigen de rug recht te houden, en de eer zich in te zetten voor de anderen. Wetende wie ze zijn en bewust van wat ze zijn, de zentropistische militanten zijn noch sectair, noch haatgedreven en verkiezen de politiek van het voorbeeld boven die van de zondebok.

Akte genomen van het kwade in de menselijke natuur, het tragische falen van progressistische utopisten constaterend, bevorderen zentropisten, door plicht veel eerder dan voorkeur, alle vormen van autoriteit en regelgeving die een houdbare samenleving kunnen tewerkstelligen tussen die som van zwakheden dat de mens is. Koppel, familie, clan, gemeenschap, volk, alles wat de mens verheft, wat hem toelaat de modder te verlaten en een meer pure lucht te ademen, wordt verdedigd door de zentropisten met de zelfzekere vastberadenheid en het geluk van zij die strijden voor een verheven dagelijks leven.

De zentropa clan viseert dus, langs de ene kant, de verburgerlijking van zijn leden tegen te gaan door een feilloze materiële en morele solidariteit voorop te stellen, terwijl langs de andere kant hij bij zijn tijdsgenoten een schok provoceert tegenover de futiliteit van het materieel comfort en het dodelijk gevaar van het denken dat er iets bestaat als een historische vooruitgang welke de moderne mens betere wezens maakt dan zijn voorvaders, en van de kinderen wezens die zich nog beter kunnen conformeren in deze wereld dan zij zelf.

Zentropisten geven in zekere zin de pas aan voor een zeker gedachtekader, eigen aan onze cultuur, zodat de toekomstige generaties nog altijd de mogelijkheid zullen hebben te rebelleren en het mystieke vaandel hoog te houden. Door muziek, beeld, discussie, metafysische concentratie, religieuze praktijk en alle andere middelen die nog altijd niet ontdekt zijn, Zentropa wil de kracht van de communautaire lijn herboren zien, die ongelooflijke kracht van de altruïstische liefde, tussen zij die hetzelfde wereldbeeld delen. Dat een gemeenschap van mannen mag rechtstaan, te midden de tumult van het feest alsmede de chaos van het gevecht, een enkel woord: Zentropa!

Als je de catalogi van nationalistische boekenwinkels doorbladert, als je nationalistische kranten en magazines leest of internet fora afspeurt waar jonge tot niet-zo-jonge activisten over het nationalistische recht op vrije meningsuiting praten, dan zal je merken dat een dol anti-islamisme heerst.

De reden hiervoor lijkt logisch: islam is de vijand van de Franse natie en van de Europese beschaving, en daarom van de nationalistische beweging. Maar als we voorbij dit “logische” - en voorbij dit uiterlijke - kijken, is dit dan realiteit? Dat is waar we in dit artikel over zullen denken, door vier zaken te behandelen:

1) is de islamofobische ingesteldheid een integraal onderdeel van de nationalistische beweging;

2) wat zijn de redenen voor islamofobie;

3) wat zijn de politieke gevolgen van islamofobie;

4) welke voorstellen zijn er voor nationalistische politiek tegenover islam?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 10 november 2008

Now it's been 25 years or more
I've roamed this land from shore to shore
From Tyne to Tamar, Severn to Thames
From moor to vale, from peak to fen

Played in cafes, pubs and bars
I've stood in the street with my old guitar
But I'd be richer than all the rest
If I had a pound for each request

For 'Duelling Banjos', 'American Pie'
It's enough to make you cry
'Rule Britannia', or 'Swing low...'
Are they the only songs we English know?

Seed, bud, flower, fruit
They're never gonna grow without their roots
Branch, stem, shoot
They need roots

After the speeches, when the cake's been cut
The disco's over and the bar is shut
At christening, birthday, wedding or wake
What can we sing 'til the morning breaks

When the Indians, Asians, Afro-Celts
It's in their blood, below their belt
They're playing and dancing all night long
So what have they got right that we've got wrong?
Seed, bud, flower, fruit
They're never gonna grow without their roots
Branch, stem, shoot
They need roots and

Haul away boys, let them go
Out in the wind and the rain and snow
We've lost more than we'll ever know
Find More lyrics at www.sweetslyrics.com
'Round the rocky shores of England
We need roots

And a minister said his vision of hell
Is three folk singers in a pub near Wells
Well, I've got a vision of urban sprawl
There's pubs where no-one ever sings at all

And everyone stares at a great big screen
Overpaid soccer stars, prancing teens
Australian soap, American rap
Estuary English, baseball caps

And we learn to be ashamed before we walk
Of the way we look, and the way we talk
Without our stories or our songs

How will we know where we come from?
I've lost St. George in the Union Jack
It's my flag too and I want it back

Seed, bud, flower, fruit
Never gonna grow without their roots
Branch, stem, shoot
We need roots

Haul away boys, let them go
Out in the wind and the rain and snow
We've lost more than we'll ever know
'Round the rocky shores of England
We need roots...

“’Om de wereld te hervormen moeten de mensen zelf psychisch een andere weg inslaan. Wanneer je zelf ook niet echt ieders broeder wordt, dan zal de broederschap niet aanbreken. […] Iedereen zal vinden dat hij te weinig heeft, mopperen, afgunstig zijn en de anderen naar het leven staan. U vraagt wanneer dat werkelijkheid zal worden. Dat zal werkelijkheid worden, maar eerst moeten we door een periode van menselijke vereenzaming heen’. ‘Wat voor vereenzaming’, vraag ik hem. ‘De vereenzaming die nu overal heerst, vooral in onze eeuw, maar ze is nog niet helemaal definitief, nog is haar tijd niet gekomen. Want een ieder streeft er nu naar zijn persoon zo mogelijk af te scheiden, een ieder wil in zichzelf de volheid van het leven ervaren, maar intussen leiden al zijn inspanningen in de verste verte niet tot de volheid des levens, maar tot regelrechte zelfmoord, want in plaats van te komen tot volheid van inzicht in het eigen wezen geraken zij slechts volledig vereenzaamd. In onze tijd zijn allen namelijk verdeeld in individuen, ieder zondert zich af in zijn hol, ieder mijdt de ander, houdt zich schuil, verbergt zelfs wat hij heeft en eindigt ermee dat hij door de mensen verstoten wordt en zelf de mensen verstoot. In eenzaamheid vergaart hij rijkdom en denkt: nu ben ik sterk en onafhankelijk, maar de dwaas weet niet dat hoe meer rijkdom hij vergaart, des te dieper hij wegzinkt in zelfvernietigende onmacht. Want hij is gewoon geraakt om alleen zichzelf te vertrouwen en zichzelf als een individu van het geheel af te scheiden, hij heeft zijn ziel aangeleerd niet te geloven in menselijke hulp, de mensen en de mensheid, hij siddert enkel bij de gedachte dat hij zijn geld en zijn verworven rechten kan kwijtraken.’”

(DOSTOJEVSKI, Fiodor M., De broers Karamazov, G.A. van Oorschot, Amsterdam, 2005, 369)


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 3 november 2008

Halloween, het is me nogal wat. Carnavaleske toestanden, pompoenen en griezelfilms bij de vleet. Ik geef toe dat ik ook soms word meegesleurd in het hele gebeuren. Aangezien het occulte ook wel iets is waarin ik mij interesseer is dat niet zo verwonderlijk natuurlijk. En het feit dat hier thuis eind oktober heerlijke pompoensoep wordt gemaakt, is uiteraard ook nog een extra fijn element aan dit festijn. Hetgeen me het meest stoort aan Halloween is de schaamteloze vercommercialisering ervan. In principe is Halloween een Keltisch feest, dat als Samhain gevierd werd. Bovendien komt de benaming Halloween van ‘all hallow’s eve’, wat Allerheiligenavond betekend. Deze gekerstende naam doet echter niets af van het feit dat het als een Keltisch feest niet zoveel verbanden heeft met onze Germaanse regio. Maar de opmerking dient gemaakt te worden dat er wél een gelijkaardig feest werd gevierd, namelijk het Winterfeest. In feite is Halloween een feest zoals alle andere: een commercieel construct dat al haar diepgang verloren heeft. Het is een kwaal van deze tijd, maar dat neemt niet weg dat er reactie zou mogen komen uit de hoek die Traditie nog steeds hoog in het vaandel draagt. NSV! behoort tot die hoek en zou gekant moeten zijn tegen de commerciële verkrachting van zowat elk religieus feest. Ik wil hiermee niet zeggen dat we allemaal terug naar de kerk moeten, maar wel dat religieuze ervaring uit het verdomhoekje word gehaald. Het immateriële staat voor traditionalisten immers boven het materiële. Ik kan mijn gading meer vinden in de bijzonder leerrijke sagen en legenden van de Europese volkeren, terwijl anderen eerder de Bijbel als een leidraad zien. Het zij zo. 1 ding is zeker. Wij moeten ons verzetten tegen de desacralisering en demystificatie van onze wereld. Romantische zielen moeten wij zijn, die ons afzetten tegen de kille verwetenschappelijking van zowat alles. De wereld is een organisch wezen en geen beheersbaar ding. De moderne wereld ontkent deze visie.

"Ik heb dat nog nooit gevierd. Het is gewoon belachelijk. We moeten al die slechte gewoontes van Amerika niet overnemen. Ik kom uit het Ieperse en daar vieren we op 11 november Sint-Maarten. Dat was iets om naar uit te kijken. Als er elke maand iets te vieren valt, is het niet meer leuk."

Annelien Coorevits



Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 27 oktober 2008

Deze tekst verscheen in het lustrumnummer van Kort Manifest n.a.v. 25 jaar Vormingsinstituut Wies Moens. In dit nummer vindt u de bijdragen van twaalf gastauteurs die allen een artikel schreven over een onderwerp passend in het gedachtegoed van Wies Moens. Meer info op http://www.wiesmoens.be/vormingsinstituut_25jaar.html

De verengelsing van ons onderwijs

De impact van de globalisering van ons onderwijs op het gebruik van het Nederlands in onze hogescholen en universiteiten blijft tot op heden beperkt. Momenteel geldt nog steeds het structuurdecreet dat het gebruik van een andere taal in de Bachelors beperkt tot 10%. In de Masterrichtingen bestaat er geen beperking, maar moet er voor elke anderstalige opleiding ook een Nederlandse worden aangeboden zo er een dubbel aanbod ontstaat. Wanneer we echter de situatie in Noord-Nederland bekijken stellen we vast dat de verengelsing daar alomtegenwoordig is. Zo worden aan de Universiteit van Amsterdam 66% van de Masteropleidingen in het Engels aangeboden terwijl aan de Technische universiteit Delft alle Masters in het Engels worden gedoceerd.

Ik ben zonet teruggekeerd van een vorming over het heidendom in hedendaags West-Europa. Op een bepaald moment had de spreker het over de Vlaamse cultuur, of beter gezegd het gebrek eraan. Onderstaand citaat vond ik veelzeggend. Het ging over een Marokkaanse man en een discussie met hem over integratie.

“Waarin moeten wij Marokkanen ons integreren? Geef mij een voorbeeld van echte Vlaamse cultuur en dan kunnen we verder praten. Maar wat is Vlaamse cultuur? MTV, McDonalds?”

En de man heeft overschot van gelijk. Met de veramerikanisering hebben we onze eigen cultuur vervlakt tot een niveau waarbij alles dat echt eigen was, echt Vlaams was, enorme schade is toegebracht. Wie kan hier nog tien concrete, tastbare dingen opsommen die écht Vlaams zijn. Een BigMac? Prada? Starbucks? Is dat wat wij willen, een maatschappij van individualisten, merken en snobistisch denken en handelen? Wanneer wij vragen aan vreemdelingen om zich aan te passen, te assimileren, dan is het ook aan ons om ervoor te zorgen dat zij iets hebben om zich aan aan te passen. Of houdt integratie een morele degeneratie in waar alles moet kunnen en mogen? Als dat het geval zou zijn, dan hebben vele conservatieve moslims, en ook vele buitenlandse conservatieve (Poolse) katholieken, gelijk om krampachtig vast te houden aan hun eigen cultuur.

Het gebeurt niet vaak dat er – in Nederlandse vertaling nog wel – een nieuw boek verschijnt dat we meteen een vaste plaats in onze Gwenvedbibliotheek kunnen geven. Dat het boek over eten gaat verklaart misschien een deel van de belangstelling, met name van uitgeverij De Arbeiderspers (de meeste mensen bekommeren zich nu eenmaal meer om eten dan om metafysische problemen). Het heet ‘Een pleidooi voor echt eten’ en is van de hand van de Amerikaan Michael Pollan. In de boekhandel zag ik het bij kookboeken staan, maar dat is een monumentale vergissing. De relevantie van het boek en de eventuele invloed die het kan hebben situeren zich – via het ‘kanaal’ van de factoor eten – op cultureel en maatschappelijk vlak, zoveel was me al duidelijk na het lezen van een eerste bespreking in de krant. En toen spoedig daarna de tweewekelijkse aflevering van ‘The American Conservative’ in de bus viel, met daarin een interview met auteur Michael Pollan, was het duidelijk: in dat boek over voedsel was ook ideologisch voedsel te vinden.

Een eerste prettige verrassing: in een tijd waarin wetenschap (‘op haar smalst’, voeg ik er graag aan toe) in toenemende mate alles en iedereen lijkt te overheersen is Michael Pollan eerlijk onwetenschappelijk, een tikje antiwetenschappelijk zelfs. Het nutritionisme (precies de poging om ons voedingspatroon wetenschappelijk te regelen) is zijn favoriete schietschijf. Die typische contaminatie van wetenschap en industrie heeft ons plezier in eten zowel als ons aanvoelen wat gezond eten is grotendeels te niet gedan. ZE spreekt niet meer over voedsel maar over voedingsstoffen, die men dan blijkbaar verondersteld wordt willekeurig tot iets eetbaars te kunnen synthetiseren. Het gaat niet meer over granen, groenten, fruit en vlees of vis, maar over oxydanten, omega-weet-ik-veel, vezels, aminozuren en (on)verzadigde vetzuren. De industrie ging alles wit raffineren: bloem, rijst, suiker. Het gamma voedingsmiddelen dat in allerlei etensmiddelen terug kwam werd steeds smaller: rijst, tarwe, maïs en soja. Voor de ‘smaak’ zorgen vet, zout en zoet. Gezellig empirisch-anekdotisch gaat de auteur daartegen in met de volgende natte-vingeradviezen. Bijna vanzelfsprekend roept hij op om kunstmatige kleur-, smaak- en zoetstoffen te mijden en pleit hij voor zo vers mogelijke producten van de lokale markt, als het kan van de biologische teelt. Voor sommigen minder evident zal zijn advies zijn om niets te eten wat niet kan rotten of wat ingrediënten bevat die onbekend, niet uit te spreken of meer dan vijf in getal zijn. Even schitterend onwetenschappelijk is zijn goede raad betreffende hetgeen je in de supermarkt (als dat al de plaats is waar je voedsel wil kopen) moet aanschaffen: neem in gedachten je grootmoeder of je overgrootmoeder mee en koop slechts datgene wat zij zou kennen en appreciëren. In zijn overigens enthousiaste bespreking van het boek in De Standaard schrijft Kerel Verhoeven: “Mocht (Pollan) het hele systeem van landbouw en voedselvoorziening willen ombouwen, dan was hij een gevaarlijke utopist. Maar hij blijft in de keuken.” Het is in het licht van die toch ietwat onderkoelde reactie dat het interview in The American Conservative interessant is. Want daarin gaat Michael Pollan nog een stukje verder in politiek-maatschappelijke richting. Voor Karel Verhoeven misschien ‘gevaarlijk’, voor ons een extra meerwaarde bovenop zijn op zich al genietbaar en waardevol boek.

Hendrik Conscience werd in 1812 te Antwerpen geboren als zoon van een Fransman die zich vijf jaar tevoren aldaar was komen vestigen. De jonge Hendrik Conscience wist zich op te werken tot hulponderwijzer en werd kort daarop klerk bij het provinciebestuur te Antwerpen. Zijn kennis, die erg veelzijdig was en diepgaand op vele gebieden, verkreeg hij uitsluitend door zelfstudie.

Als vriend van Jan-Alfried de Laet kwam hij in nauw contact met de Romantische kunstenaarskring die de gekende rederijkerskamer ‘De Olijftak’ toendertijd was. Onmiddellijk begeetserd door het gedachtengoed van het Romantisme publiceerde hij als debuut enkel poëzie. Dat poëtische oeuvre werd een totale mislukking. Hij gooide het over een andere boeg, maar zijn eerste historisch verhaal ‘In ’t Wonderjaar’ (verschenen 1837) kon al evenmin bewondering opwekken.

Met het vaste voornemen zijn tegenstanders voor schut te zetten en de erkenning als schrijver desnoods af te dwingen, schrijft hij in 1838 zijn ‘Leeuw van Vlaanderen’. In het jonge België waarin de Vlamingen zich reeds van in den beginne in het nauw gedrongen voelden, oogstte de roman onmiddellijk grote bijval bij de vlaamsgezinden. Ook bij de nederlandstalige Belgicisten had het werk aanvankelijk succes, omdat zij de vrijheidsgedachte die in de ‘Leeuw’ wordt verheerlijk, aanzagen voor de vrijheidsidee die volgens hen aan België’s bakermat had gestaan.