Nationalisme

Hendrik Conscience werd in 1812 te Antwerpen geboren als zoon van een Fransman die zich vijf jaar tevoren aldaar was komen vestigen. De jonge Hendrik Conscience wist zich op te werken tot hulponderwijzer en werd kort daarop klerk bij het provinciebestuur te Antwerpen. Zijn kennis, die erg veelzijdig was en diepgaand op vele gebieden, verkreeg hij uitsluitend door zelfstudie.

Als vriend van Jan-Alfried de Laet kwam hij in nauw contact met de Romantische kunstenaarskring die de gekende rederijkerskamer ‘De Olijftak’ toendertijd was. Onmiddellijk begeetserd door het gedachtengoed van het Romantisme publiceerde hij als debuut enkel poëzie. Dat poëtische oeuvre werd een totale mislukking. Hij gooide het over een andere boeg, maar zijn eerste historisch verhaal ‘In ’t Wonderjaar’ (verschenen 1837) kon al evenmin bewondering opwekken.

Met het vaste voornemen zijn tegenstanders voor schut te zetten en de erkenning als schrijver desnoods af te dwingen, schrijft hij in 1838 zijn ‘Leeuw van Vlaanderen’. In het jonge België waarin de Vlamingen zich reeds van in den beginne in het nauw gedrongen voelden, oogstte de roman onmiddellijk grote bijval bij de vlaamsgezinden. Ook bij de nederlandstalige Belgicisten had het werk aanvankelijk succes, omdat zij de vrijheidsgedachte die in de ‘Leeuw’ wordt verheerlijk, aanzagen voor de vrijheidsidee die volgens hen aan België’s bakermat had gestaan.

Klik hier om de audio-opname te beluisteren

Vele in de Vlaamse Beweging spreken van een onafhankelijk Vlaanderen in een Europa der volkeren. En maar logisch ook. Alleen beseft slechts een minderheid werkelijk wat de term onafhankelijkheid inhoudt. Als we een Vlaanderen gaan maken dat zich gaat binden aan allerlei organisaties van dubieus allooi zoals de NAVO, het IMF, de WTO e.d., dan scheppen we enkel een België in het klein. Ook het doodstaren op de eigen navel is iets waar ik mij maar al te zeer voor wil behoeden. Een Vlaams-nationalistisch streven is in mijn ogen op staatkundig vlak een Diets streven; de hereniging met het Nederlandse vaderland is het eindpunt. Maar het is ook veel meer dan dat. Het is ook een sociale strijd.

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

De huidige massamigratie is één van de grote uitdagingen van onze tijd. Wensen wij onze cultuur te behouden, dan zal het merendeel van de migranten moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Opvoeding van deze migranten in hun eigen cultuur, met als uiteindelijk doel terugkeer naar hun eigen land, met een overheid die ervoor zorgt dat ze effectief terugkeren, kan daarbij een middel zijn. Het is bijna enkel de rechterkant die zich verzet tegen de huidige massamigratie en de onwil van sommige groepen allochtonen om zich te assimileren in onze maatschappij. Maar de rechterkant maakt ook grote fouten wanneer men kijkt naar sommige van hun standpunten.

De meeste rechtse partijen in Europa hebben een standpunt dat er van uitgaat dat de vreemdelingen hier zich moeten aanpassen. Radikaal-rechts durft daar wel eens, terecht, bij te plaatsen “of opkrassen”. Maar ook bijna allemaal gaan ze voorbij aan de echte redenen achter deze massamigratie. Uiteraard komen de vreemdelingen naar hier omdat ze het beter willen hebben, maar zij worden geholpen door een paar lobby’s in Europa die hen maar al te graag zien komen. Deze zijn de egalitaire lobby en de liberale lobby.

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

Deze praktijk met bepaalde gewoontes van het verleden te breken, waar moet deze op toegepast worden?

Heb de moed te breken tot aan de grenzen van de logica. Laat me dit uitleggen.

Een belangrijke peiler van het MNR (Mouvement National Républicain), als ze wil kunnen overleven, is niet als een kloon van het FN ( Front National) naar buiten te komen. Anders kan men concluderen dat het MNR enkel van het FN verschilt op vlak van dat de mensen achter het MNR hun eigen politieke ambities willen verzilveren. De beste wijze om aan te tonen dat de mensen achter het MNR anders zijn en dat hun inzet niet te herleiden valt tot persoonlijke ambities, is door aan te tonen dat deze mensen alle risico op zich nemen. Ze hebben de keuze gemaakt ten koste van hun carrière, aangezien een Mégret of een Le Gallou in volle bewustzijn hun comfortabel statuut bij het FN opgaven.

Wat enkele doorslaggevende keuzes betreft moet men tevens aantonen dat er een nieuwe wind door blaast, een nieuwe aanvoer van zuurstof, om de geur van het verstarde discours te verjagen. Om een goede dag volledig te breken met het reactionaire, ouderwetse, verstijfde, achtergebleven, welke te vaak wat heet de ‘nationalistische milieus’ gekenmerkt heeft.

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

De Vlaamse beweging krijgt wel eens kritiek over zich heen alsof ze gebaseerd is op ‘taalracisme’ en enggeestig ‘separatisme’. Laat mij deze kritiek der ‘verdedigers van de solidariteit’ nu eens even het hoofd bieden, en wel door met een geschiedenislesje verrassend uit de hoek te komen.

De Vlaamse beweging wil een einde maken aan het 19de-eeuws misbaksel ‘de Belgische staat’. Deze was opgericht als een Jacobijns, gecentraliseerd prutswerk. Dit natuurlijk maar met één doel voor ogen, namelijk zo snel mogelijk aan Frankrijk annexeren. Dat is mislukt en het gedrocht is toen een eigen leventje gaan leiden. Natuurlijk konden de problemen niet uitblijven. De verscheidenheid binnen de Nederlanden heeft wortels tot in de diepste krochten van de geschiedenis en er zijn bovendien enkele vrijheden waar men gewoon niet ongestraft aan kan raken zonder tegenreactie te verwachten. En dus ontstond de Vlaamse beweging en bracht de Fransgezinde annexatiedroom definitief tot een einde. Geleidelijk aan werd de verfransing teruggedrongen en een Vlaams identiteitsbewustzijn gekweekt. Waarom in de eerste plaats Vlaams en niet Nederlands, zoals het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat nog altijd een paar eeuwtjes verser in het geheugen lag dan het Graafschap Vlaanderen? De voornaamste verklaring hiervoor is volgens mij nog wel dat Noord-Nederland na 1839 de strijd opgaf. Als ze de Vlaamse beweging ondersteund had, was dit ongetwijfeld anders gelopen.

Enkele dagen geleden hebben enkele ‘te plaatsen’ figuren deze video op youtube gepubliceerd. Een smakeloos, beledigend en oppervlakkig grapje als deze is een goede motivatie eens verder in te gaan op dit fenomeen ‘antifascisme’.

Zoals meeste lezers hier weten zijn er nogal wat individuen en initiatieven binnen en buiten Vlaanderen gewijd aan de strijd tegen en het rapporteren van de ‘extreem-rechtse vijand’ (en dit is dan nog wel vaak de zachtste terminologie). Er zijn de bekende blogs en trotskisten, maar ook journalisten zoals Tom Cochez of Marc Spruyt behoren thuis in dit rijtje.

Ik ga het hier echter niet hebben over de inhoudelijke overwegingen voor bijvoorbeeld trotskisten als de Aktief Linkse Studenten om tegen ons te strijden. Ja wij zijn hun vijand en zij de onze, ideologisch gezien kan men dit niet ontkennen en de ideologische strijd an sich is ook helemaal geen probleem. Het ligt in de hiervoor aangehaalde middelen dat deze organisaties en initiatieven nogal door de bocht gaan, en volgens mij is dit dan ook een zaak waar de nationalistische beweging zich bewust van moet zijn.

Het solidarisme, één van de grondbeginselen van onze vereniging, wordt die zeldzame keren dat het vernoemd wordt, bijna steeds en uitsluitend als politiek-sociaal begrip gehanteerd. In die zin is het nauw verbonden met nationalisme. De menselijke verscheidenheid is er de reden voor, dat ieder een individueel en sociaal gelijkwaardige erkenning geniet op basis van zijn eigenheid. Dit gebeurt ongeacht het maatschappelijk kader waarin men staat: consequent doorgeredeneerd moet men evenveel respect hebben voor een straatveger als voor een miljonair. Beiden zijn onmisbaar, de één is niet meer dan de ander: zij verschillen. Dit moet evenwel geen aanleiding geven tot simplificaties: niet iedereen is voor hetzelfde geschikt, juist omwille van zijn eigen aard en mogelijkheden. Wanneer iemand mij zegt, dat hij, als iemand uit de gegoede burgerij, “spuwt op sommige luizen van de maatschappij”, dan geuigt dit van een redeneringsfout. Inderdaad is het zo, dat sommigen zich niet waardig gedragen (wat geen bepaalde sociale klasse betekent). Maar dat ligt niet aan de menselijke eigenheid, wel aan de mentaliteit.

Een algemeen solidarisme veronderstelt een ontwikkeld groepsbesef. Dit is juist het tegenovergestelde van de individualistische ingesteldheid welke in onze maatschappij heerst. Zolang het “ieder voor zich” is, komt er van al dat idealisme niets in huis: de bereidheid om te veranderen moet er langs beide kanten zijn en de “idealist, die het solidarisme huldigt”, moet deze bereidheid bij andere wekken, door zelf de eerste stap te zetten. Wat is idealisme anders dan dit, benevens de vurigheid van een jeugdige geest, die bergen wil verzetten (zonder van nuttige aanpak te weten)? Al te vaak is men van oordeel geweest dat er een conflict bestaat tussen de “groep” en het “individu”. Het wordt tijd dat men dit opgeeft en inziet dat de groep bestaat uit personen, die mekaar respecteren en dat de langs de andere kant een mens zijn volledige ontplooiing pas kan bereiken in een groep waar hij met mensen omgaat, met het nodige respect uiteraard.

‘Grootneerlandisme’ tracht om Vlaanderen en Nederland aaneen te schakelen in één staat. Binnen de Groot-Nederlandse gedachte zijn er nog verschillende stromingen naar hoe die staat eruit zou moeten zien: unitair, een republiek, federaal of confederaal.

De Groot-Nederlandse beweging kwam op aan het eind van de 19de eeuw. De Nederlandstaligen begonnen er schoon genoeg van te krijgen dat ze achtergesteld werden op ieder vlak in de maatschappij door de Franstaligen. Vlaanderen en Nederland zouden terug een eenheid moeten worden, nadat die werd ontbonden in 1585 en 1830.

De overheden van Europa beginnen steeds meer Big Brother-achtige systemen te ontwikkelen om hun inwoners in de gaten te houden. Zo wilt men in Groot-Britannië ervoor zorgen dat informatie over alle gsm-gesprekken opgeslagen wordt (wie er naar wie belt en wanneer om specifiek te zijn) in een centrale databank om het zo de regering makkelijker te maken om terroristen op te speuren. De Europese staten kunnen immers de strijd tegen terrorisme amper nog aan. Daarbovenop stijgt het aantal berichten over steekpartijen, rellen en zelfmoorden. Men denkt zelf al hardop aan het invoeren van een persstop over zelfmoorden e.d. om eventueel imitatiegedrag tegen te gaan. Meer en meer lijkt de staat machteloos naar deze verontrustende “trends”. Ikzelf ben een aanhanger van een sterke staat, maar besef maar al te goed dat op dit vlak de staat zeer weinig kan doen. In zekere mate heeft de staat en een bepaalde progressieve “trendy” elite zelf bijgedragen tot dit soort fenomenen.

Naast de godsdienst, die heel het sociaal-cultureel leven beheerst, speelt het nationalisme in Iran ook een zeer grote rol. Een kenmerk van dit nationalisme is dat het meestal in religieuze termen wordt verwoord en door religieuze leiders wordt vertolkt.

De afkeer van de religieuze leiders voor het wereldlijk gezag neemt niet weg dat zij zich sedert het begin van de 19e eeuw voortdurend hebben ingelaten met politieke problemen, vooral wanneer de invloed van het Westen zich deed voelen en wanneer aan het Hof, dat als het gewillig werktuig van de westerse invloed werd beschouwd, de corruptie hoogtij vierde.

Het nationalisme in Iran, dat door de ulama wordt gepatroneerd, is altijd anti-westers en tegen het centraal gezag van de Shah geweest. Verreweg de meeste moslims in Iran zijn er van overtuigd dat de islam een oplossing biedt voor alle problemen die zich vandaag stellen en dat men het Westen niet blindelings hoeft te volgen om de politieke en sociaal-economische problemen te boven te komen. Dit blijkt onder andere duidelijk uit de geschriften van ayatollah Khomeini en president Bani Sadr (inmiddels Ahmedinejad die deze praktijk heeft voortgezet – nvdr.). De islam is immers niet alleen een godsdienst, maar ook een geheel van beginselen en voorschriften die bepalen hoe de moslim zich in zijn gemeenschap moet gedragen en hoe de gemeenschap moet bestuurd worden.