Nationalisme

"... nationalisten hebben een vitale rol te spelen in de constructie van naties (...) als politieke archeologen die het gemeenschappelijke verleden herontdekken en herinterpreteren om een regeneratie van de gemeenschap tot stand te brengen. Hun taak is inderdaad selectief - zij vergeten zowel zij herinneren - maar om te slagen in hun taak moeten zij aan bepaalde criteria voldoen. Hun interpretaties moeten niet alleen in overeenstemming zijn met de ideologische vereisten van het nationalisme, maar ook meer de wetenschappelijke bewijzen, de (h)erkenning van het volk (popular
resonance) en de wetmatigheden van een specifieke etnische geschiedenis."

Bron: Anthony Douglas Smith, Ethnicity, Oxford University Press, USA, 1996

Anthony D. Smith: Een belangrijke theoreticus van het nationalisme die aangetoond heeft dat bij natievorming gesteund wordt op een etnische gemeenschap. Het Vlaamse volk vindt zijn oorsprong bij de Salische Franken, een Germaans volk dat zich in onze gewesten vestigde rond het einde van de 3de Eeuw v. Christus. Ook de Saksen en de Friezen maken deel uit van onze etnische samenstelling. Dat is onze etnische kern. Terwijl de etnische oorsprong van de Vlamingen Frankisch-Germaans is, zijn de Walen overwegend van Keltisch-Romaanse oorsprong.

(Met dank aan Ethisch Strijder)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 15 juni 2009







Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Europa valt tegenwoordig niet meer weg te slaan uit de actualiteit. Factoren zoals de economische en financiële crisis, het Verdrag van Lissabon en eurodolle politici hebben de EU tot het actueel brandpunt gemaakt. Daarom is het ook hoogste tijd over onze positie (en dus onze toekomst) tegenover de EU na te denken. In alle eerlijkheid, mijn persoonlijke visie op Europa (en nationalisme in het algemeen) heb ik nogal moeten herzien het afgelopen jaar, de huidige economische crisis heeft dan ook een grote rol in het openen van mijn ogen gespeeld. We zullen immers moeten erkennen dat Europa het project geworden is van het volksvreemd internationaal kapitalisme, dat hiermee niets minder wil dan de weg naar de mondiale globalisering voorbereiden.

Voor nationalisten valt de rol die aan Europa wordt toegekend op te delen in vier stromingen. Interessant deze eerst eens te overlopen.

1 Mei, Dag van de Arbeid. Zogezegd een 'internationaal socialistisch' fenomeen, niets is echter minder waar. Hoewel de geschiedenis van de Dag van de Arbeid dit eigenlijk al aantoont weten we inmiddels wel dat onze tegenstanders graag een eigen invulling aan het verleden geven. En daarom mogen wij van hen ook niet sociaal zijn blijkbaar. Daarom, een apologie:

Het spijt ons communisten, maar wij geloven niet in klassenstrijd en zien daarom niets in een dictatuur van proletariaat.
Het spijt ons Stalin, maar wij geloven niet in broedermoord en kunnen etnische genocide daarom niet verdedigen.
Het spijt ons internationalisten, maar wij geloven niet in andere volkeren boven het eigen te verkiezen.
Het spijt ons atlantisten, maar wij geloven niet in onze identiteit weg te gooien voor massaconsumptie.
Het spijt ons trotskisten, maar wij geloven niet in haat, complexen en lafhartigheid.
Het spijt ons liberalen, maar wij geloven niet in een dictatuur van het internationalistisch kapitaal door eeuwige renteslavernij en globalisering.


Wij geloven dat er een organische solidariteit kan bestaan die klassen overstijgt en samenbrengt.
Wij geloven niet in tabula rasa revoluties die drijven op een zee van bloed.
Wij geloven dat we het recht hebben ons eigen volk in de eerste plaats te verdedigen.
Wij geloven dat een diverse wereld een van vele culturen is die naast elkaar leven, niet van een grijze cultuur onder koning dollar.
Wij geloven in liefde, trots en eer en dragen dat, als nationalisten zijnde, ook dag na dag uit in onze leefwereld (over permanente revolutie gesproken).
Wij geloven in nationale soevereiniteit door economische en monetaire soevereiniteit.

Wij geloven dat sociaal enkel nationaal kan!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 27 april 2009





Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Een zestal jaren geleden schreef professor Yvan Vanden Berghe een verhandeling over de positie van het Nederlands in Nederland van 2000 tot 2025. Haast een derde van deze tijdsduur is verstreken, en al een flink deel van zijn voorspellingen zijn inmiddels uitgekomen of staan op het punt dit te doen. Deze verhandeling is indertijd afgedrukt in enkele culturele periodieken. waaronder het blad Neerlandia van het AlvT: Aangezien een groot deel van onze lezers de inhoud van dat artikel waarschijnlijk niet kent, leek het de reactie van Het Verbond nuftig hen in de gelegenheid te stellen er alsnog kennis van te nemen.

In het nationale kamp is een verwarring tussen het theoretische en het praktische merkbaar. Daar geen systematische scholing plaatsvindt, wordt de ideologische vorming aan het toeval overgelaten, afhankelijk van de boeken, artikels of pamfletten welke men her en der in de handen geduwd krijgt.

De veelheid aan patriotten, nationalisten, conservatieven, socialisten, revolutionairen, nieuwrechtsen, Europese nationalisten etc. binnen hetzelfde kamp – ja, zelfs binnen een partij die zich als partij met Weltanschauung definieert – zorgt er niet voor dat er een rijkdom aan geestelijke stromingen is, maar juist een gebrek aan intellectuele discipline. Wat te doen? De beste maar moeilijke oplossing luidt, hard aan de indoctrinatie van een kader werken en het geleerde onderscheidend naar buiten laten treden. De makkelijke oplossing luidt, capituleren op het ideologisch front. Men bemoeit zich slechts oecumenisch met een gemeenschappelijke noemer te construeren, waar iedereen zijn lievelingsslogan in terugvindt, wat de verwarring verder doorzet en nog meer schade aanrichten op termijn.

Ook de ideologische monopolisering door de indoctrinatieleider wekt wantrouwen: de blinden leiden de blinden. Gelukkig biedt de symboliek een compensatie: wat niet expliciet door ideologie gedekt wordt, kan door een ‘liturgie’ bereikt worden. Ook de vaak op neergekeken dweepzucht heeft een educatieve waarde: altijd en overal worden politieke en morele houdingen door het opvissen van de geschiedenis overtuigend bemiddeld. Helaas schijnt de tegenstander deze kunst beter te begrijpen dan de vele onderdelen van het nationale kamp.

Op 26 maart zal de NSV! in Leuven betogen onder de slogan “Vlaams, Sociaal & Nationaal”. Vanuit de linkerkant geraakt men niet verder dan de gewoonlijke platvloerse argumenten, als ze daar al voor moeten doorgaan, om voor een tegenbetoging te mobiliseren. Al moet het gezegd worden dat de argumenten deze keer wel zéér mager zijn uitgevallen. Verder dan een paar alinea’s die neerkomen op “NSV! is niet sociaal, want wij zeggen het.” of “Het Vlaams Belang is liberaal” geraken zij niet. Een argumentatie waarom onze ideologie niet sociaal is, wordt niet gegeven en op geen enkele manier slagen zij erin om de ideologische koers van het Vlaams Belang, of die nu liberaal is of niet, aan die van ons te koppelen. Bij de linkerkant is er blijkbaar niet enkel een kwantitatieve bloedarmoede, maar ook een kwalitatieve. In tijden waar de economische sectoren smeken om nationalisaties en zelfs de banken dit beginnen te vragen, is het veelzeggend dat de socialisten en marxisten er niet in slagen om hier enig voordeel uit te halen. Veelzeggend is het ook dat de linkerkant enkel slaagt in het rekruteren van de burgerijkindjes en de yuppie’s en amper nog arbeiders aanspreekt. Getuige daarvan o.a. de opstootjes aan de Blandijn bij het debat van de NSV!-Gent.

Maar ergens is het te begrijpen dat de linkerkant geen garen kan spinnen uit dit gebeuren. Het verleden heeft aangetoond dat hun experimenten enkel uitlopen op een compleet gefaald sociaal, economisch en humanitair beleid. Het is meer dan ooit nodig om een solidaristisch alternatief naar voren te schuiven, tegen het kapitalisme, maar evenzeer tegen het marxisme. We willen immers het éne gif niet vervangen door het andere. Maar tegelijkertijd mogen we in deze strijd, die op nationaal en internationaal niveau gevoerd zal moeten worden, op geen enkel moment onze eigenheid verliezen. De uitkomst van deze strijd zal de komende eeuwen bepalen. De generatie voor ons heeft voor een groot deel op zijn of haar gat kunnen zitten en in West-Europa zich vooral beziggehouden met luxerevoluties als mei ’68. De rechtsnationale kant is daarbij veel te veel in het defensief gegaan. Het is nu meer tijd dan ooit om voor de aanval te kiezen en onze agenda niet langer te laten bepalen door anderen.

"Vlaams, Sociaal en Nationaal gaat samen. Belgicisten die dat ontkennen, collaboreren met een blinde PS&MR-dictatuur. Socialisten die dat ontkennen, collaboreren met de meest asociale machtskasten. Deze hebben nood aan immigratie om onze lonen te drukken en illegalen in mensonwaardige omstandigheden te laten werken."

~ Toespraak NSV!-betoging Leuven 'Vlaams, Sociaal en Nationaal', 26 maart 2009

Arno d'Hooge
Senior Seniorum NSV!

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 23 maart 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

(fragment ‘Boem Paukeslag’ van Ostaijen)

Vandaag de dag lijkt het er wel op dat als je kunst wilt maken, of kunstenaar wilt zijn, je links-progressief moet wezen. En Vlaamsgezind al zeker niet. Althans toch in ons landje ‘België’. Ik denk maar aan groepen als Deus en evenementen als de 01/10 concerten. Ik denk aan het feit dat de onderwerpen steevast ‘tegen de kapitalistische/rechtse/conservatieve maatschappij’ of ‘tegen discriminatie’ of ‘tegen de opkomst van extreem-rechts’ zijn. Maar kunst hoeft niet links progressief te zijn. Ja, kunst mag en kan maatschappij kritisch zijn, maar heeft links daar dan het monopolie op? Moet je links zijn om kunst te maken? Is Vlaams nationalisme dan ook niet maatschappij kritisch en revolutionair? We mogen als NSV’ers niet vergeten dat er ook bekende rechtse/Vlaamsgezinde kunstenaars bestaan. Inderdaad, ook van eigen bodem…

In 1933 was het 400 jaar geleden dat Willem van Oranje werd geboren. Door veel Nederlanders werd (en wordt) Willem van Oranje gezien als de vader des vaderlands. Er werden daarom een nationale commissie ingesteld om een hulde te organiseren in Delft, de stad waar Willem van Oranje werd vermoord in 1584 en de Oranje's sindsdien worden begraven in de Nieuwe Kerk. In dit artikel wil ik ingaan op de relatie tussen de Vlaamse beweging en de Willem van Oranje hulde van 1933.

De aktivistische ballingen

Sinds de Eerste Wereldoorlog verbleven veel radicale Vlaamsgezinden in Nederland. Het aktivisme van de Raad van Vlaanderen en de vernederlandsing van de Universiteit van Gent werden na de oorlog door de Belgische regering genadeloos vervolgd. Vele Vlaamse academici moesten als gevolg van deze repressie uitwijken naar Nederland om vervolging en zelfs de doodstraf te ontlopen. De Vlaamsgezinden konden op veel sympathie rekenen onder de Nederlandse studenten. De activisten konden op een warm onthaal rekenen van de studentenafdelingen van het Algemeen Nederlands Verbond (ANV), die op 11 juli 1919 op initiatief van de afdeling Delft een heus Guldensporenfeest organiseerden in Den Haag om de Vlamingen een hart onder de riem te steken.

Mijn Vlaanderland is ’t uwe niet
Wat ik begeer begeert gij niet
En wat ik wil dat wilt gij niet
En wat ik zeg dat zegt gij niet

Maar zolang mijn land in knechtschap leeft
En gij ook om uw vrijheid geeft
Reik ik u mijn vrije hand
En strijden ‘wij’ voor ’t vaderland.

~ Wanderer


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 12 januari 2009

** Waarschuwing: Een goed deel van dit artikel dient als persiflage om de absurditeit van draconische maatregelen aan te tonen, zoals verderop duidelijk wordt. Gelieve dus niet selectief te lezen, de parodiërende voorstellen moeten niet gezien worden als eigenlijke standpunten welke door de auteur, dan wel de NSV!, verdedigd worden en men wordt dan ook vriendelijk verzocht het volledig artikel te lezen om misverstanden te voorkomen. **

Mei 1968. Bijna 41 jaar geleden, een lange tijd niet waar? In vergelijking met ons leven zeker, in vergelijking met de volledige Europese beschaving niet zo zeer, maar als we bedenken wat die 40 jaar zoal vernietigd heeft moeten we de destructieve kracht van het neoliberalisme toch wel bewonderen.

Wij nationalisten staan nu voor de uitdaging het onmogelijke mogelijk te maken, en wij proberen dit blijkbaar door verkiezingen te winnen en het neoliberalisme in woord en actie (daad?) aan te klagen. Nu ja, het is een manier. Maar afgezien van mijn standaardkritiek op de democratie, in de zin dat “ze” (vul zelf maar in) ons toch geen verkiezingen laten winnen, vraag ik me soms wel eens af wat een nationalistische partij nu eigenlijk van plan is. Of met andere woorden, hoe kan een nationalistische overheid in de rommel waar wij in terecht gekomen zijn nog iets veranderen?

Blijkbaar verwacht het gros van de beweging immers het utopia binnen hun levensloop. Als ik dan met een (nationaal-)anarchistisch alternatief aankom word ik (vooral achter mijn rug) uitgelachen. Blijkbaar ben ik niet realistisch. Blijkbaar ben ik te metapolitiek. Te radicaal. Te naïef. Blijkbaar ben ik te vooringenomen door me niets van partijpolitieke actualiteit aan te trekken en moet men me dan ook niet te serieus nemen.

Wel, ik zal met dit artikel aantonen welzeker flexibel in mijn denken te zijn. Daarom heb ik eens lang en hard nagedacht en vier simpele hervormende beleidsplannen gevonden, welke 40 jaar vernieling inderdaad kunnen goedmaken binnen 20 jaar! Jawel, mijn bevindingen hebben vorm gekregen in slechts vier plannen welke ingesteld zouden kunnen worden door een soevereine politieke macht op dit hoogsteigen moment. Ik garandeer dat, als we deze plannen uitvoeren, we binnen de 20 jaar een nationalistische maatschappelijke ordening bereikt hebben!

Maar let wel, iets minder dan wat nu volgt, en het zal niet meer dan een druppel op een hete plaat zijn, het wordt zodoende het een of het ander, immers...

"We onthouden ons van onredelijke ontspanning. Iedereen doet lichaamsoefeningen in de open lucht gedurende minstens twee uur per dag. Iedereen bedankt onze boeren bij elke maaltijd en ziet erop toe dat geen enkele [rijst]korrel verspild wordt.

- Japanse slogan gedurende de Tweede Wereldoorlog

~


"Abstenons-nous de tout divertissement déraisonnable. Faisons tous des exercices physiques en plein air pendant au moins deux heures par jour. Remercions tous nos paysans à chaque repas et veillons à ce que pas un seul grain ne soit gaspillé."

- Mot d'ordre japonais pendant la seconde guerre mondiale

Bron: Euro-Synergies

(Op de foto: De voormalige Japanse Eerste Minister Koizumi toen hij, nog steeds in ambt, een bezoek bracht aan het Yasukuni Schrijn, ter nagedachtenis van het Japanse Keizerlijk Leger tijdens Wereldoorlog II. Zulk monument, laat staan een bezoek van iemand in zo'n positie, daar blijkt ons volk niet trots genoeg voor. Zelfs niet de politici die zich tot de nationalisten rekenen...)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 15 December 2008

Post Scriptum:



Onze eigen Wanderer geeft het voorbeeld.

De eerste plaats waar georganiseerde eigendomsrechten een fundamentele hoeksteen van de maatschappij werd, is bij de Germaanse stammen in de derde eeuw na Christus. Op een moment dat Rome voor de eerste keer “experimenteert” met gecodificeerde wettelijke bronnen die voor eens en voor altijd het bezit van, de rechten op en de handel in eigendommen moeten regelen, floreert de Germaanse economie, en kennen de stammenkoninkrijken in Hessen, Thuringen, Sachsen en Jutland grote welvaart. Terwijl Rome intussen nog verder sukkelt met praktische vraagstukken ter zake – en moeilijk gehoor vindt bij de Romeinse handelaren en boeren – worden de Germaanse volkeren beheerst door een algemeen aanvaard en afdwingbaar gewoonterecht. Ze hebben er zelfs een rune voor. ‘Odal’ of ‘Opalan’, de rune van bezit, eigendom, erfenis, waarde en eigenheid.

De Germanen hadden geen geschreven wetteksten. Ze hadden zelfs geen werkelijk “schrift”. Maar ze hadden ondanks hun gebrek aan ‘codices’, wel wet en recht. Zij het ongeschreven. De Germaanse volkeren aan de overkant van de Rijn hadden lang voor Justinianus zou komen aandraven met zijn exhaustieve wetbronnen, een “allodiaal” recht en een “asses”-recht. Dit laatste was het recht van het oudste kind om de “grondeigendommen” van de ouders te erven, met voorrang op de andere kinderen. Let wel, het betreft hier het oudste kind, en niet de oudste zoon. Na de kerstening werden dochters verboden te erven, hetgeen weldegelijk mogelijk was binnen het Germaanse gewoonterecht. Sterker nog, in het Germaanse gewoonterecht waren er strikte regels met betrekking tot de bescherming van vrouwen bij huiselijk geweld. Tacitus, de Romeinse geschiedschrijver, heeft heel wat verslagen geschreven over zijn reizen over de Rijn en beschrijft nauwkeurig hoe het Germaanse eigendomsrecht in elkaar steekt. Zowel man als vrouw kunnen erven en eigendommen bezitten. Bij het huwelijk kunnen de “statische” goederen (wat de partners bezaten voor het huwelijk) onder eigendom van de individuele partner blijven, of er kan bedongen worden voor de stamkoning, zodat de goederen in gemeenschap zullen worden beheerd. Een zeer logische en spontane regelgeving, die door de kerstening sterk werd teruggedrongen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 December 2008

In de ivoren torens van Brussel en Straatsburg zitten voornamelijk politici op pensionaat. Wanneer we iemand van de binnenlandse politiek zien vertrekken om een aangestelde (niet verkozen!) commissaris te worden, of een figuur achter zo’n commissaris, weten we al hoe laat het is. Nu dat zijn opvolger, Verhofstadt, als kersvers ex-eerste minister, hier zijn pensioen opneemt, voelt Dehaene zich echter een beetje in het verdomhoekje geduwd. Gelukkig voor de lobbyisten en vriendjespolitiek in deze crisistijden, want Dehaene kon daarmee zijn plaats tussen de ‘spotlights’ veroveren door hoofd van de Dexia bestuursgroep te worden.

De laatste jaren heeft Dehaene al bewezen nul voeling met het binnenland te houden en alles op Europees niveau te zien. Niet voor niets zal hij dit misbaksel van een EU met hand en tand verdedigen, zeker in het licht van de huidige financiële crisis, waar de EU haar onvermogen maar al te duidelijk bewezen heeft. En dus komt Dehaene deze EU, meer bepaald de Euro, met zijn veteranenreputatie verdedigen.

Dehaene zijn discours als reactie op de crisis komt neer op de slagzin: “Lang leve de Globalisering!” Maar laten we voor ons aller nut toch zijn argumenten ontleden: