Multicultuur

Op 26 maart zal de NSV! in Leuven betogen onder de slogan “Vlaams, Sociaal & Nationaal”. Vanuit de linkerkant geraakt men niet verder dan de gewoonlijke platvloerse argumenten, als ze daar al voor moeten doorgaan, om voor een tegenbetoging te mobiliseren. Al moet het gezegd worden dat de argumenten deze keer wel zéér mager zijn uitgevallen. Verder dan een paar alinea’s die neerkomen op “NSV! is niet sociaal, want wij zeggen het.” of “Het Vlaams Belang is liberaal” geraken zij niet. Een argumentatie waarom onze ideologie niet sociaal is, wordt niet gegeven en op geen enkele manier slagen zij erin om de ideologische koers van het Vlaams Belang, of die nu liberaal is of niet, aan die van ons te koppelen. Bij de linkerkant is er blijkbaar niet enkel een kwantitatieve bloedarmoede, maar ook een kwalitatieve. In tijden waar de economische sectoren smeken om nationalisaties en zelfs de banken dit beginnen te vragen, is het veelzeggend dat de socialisten en marxisten er niet in slagen om hier enig voordeel uit te halen. Veelzeggend is het ook dat de linkerkant enkel slaagt in het rekruteren van de burgerijkindjes en de yuppie’s en amper nog arbeiders aanspreekt. Getuige daarvan o.a. de opstootjes aan de Blandijn bij het debat van de NSV!-Gent.

Maar ergens is het te begrijpen dat de linkerkant geen garen kan spinnen uit dit gebeuren. Het verleden heeft aangetoond dat hun experimenten enkel uitlopen op een compleet gefaald sociaal, economisch en humanitair beleid. Het is meer dan ooit nodig om een solidaristisch alternatief naar voren te schuiven, tegen het kapitalisme, maar evenzeer tegen het marxisme. We willen immers het éne gif niet vervangen door het andere. Maar tegelijkertijd mogen we in deze strijd, die op nationaal en internationaal niveau gevoerd zal moeten worden, op geen enkel moment onze eigenheid verliezen. De uitkomst van deze strijd zal de komende eeuwen bepalen. De generatie voor ons heeft voor een groot deel op zijn of haar gat kunnen zitten en in West-Europa zich vooral beziggehouden met luxerevoluties als mei ’68. De rechtsnationale kant is daarbij veel te veel in het defensief gegaan. Het is nu meer tijd dan ooit om voor de aanval te kiezen en onze agenda niet langer te laten bepalen door anderen.

Algemeen wordt aangenomen dat het leger van de Verenigde Staten van Amerika het sterkste leger ter wereld is. De VS is “de” leidende macht inzake de ontwikkeling en toepassing van de nieuwste en modernste bewapening, tactieken en opleiding. Toch slaagt het sterkste leger ter wereld er niet in om een “boeren”-leger als dat van de Taliban in Afghanistan te verslaan. Integendeel zelfs, de Taliban is na al die jaren er enkel nog sterker uit gekomen. Toch beschikt de Taliban naar schatting over gevoelig minder troepen dan de coalitiestrijdkrachten die toch meer dan superieur bewapend zijn. Hoe is het mogelijk dat het meest technologische leger van de wereld hier niet kan zegevieren?

Als je de catalogi van nationalistische boekenwinkels doorbladert, als je nationalistische kranten en magazines leest of internet fora afspeurt waar jonge tot niet-zo-jonge activisten over het nationalistische recht op vrije meningsuiting praten, dan zal je merken dat een dol anti-islamisme heerst.

De reden hiervoor lijkt logisch: islam is de vijand van de Franse natie en van de Europese beschaving, en daarom van de nationalistische beweging. Maar als we voorbij dit “logische” - en voorbij dit uiterlijke - kijken, is dit dan realiteit? Dat is waar we in dit artikel over zullen denken, door vier zaken te behandelen:

1) is de islamofobische ingesteldheid een integraal onderdeel van de nationalistische beweging;

2) wat zijn de redenen voor islamofobie;

3) wat zijn de politieke gevolgen van islamofobie;

4) welke voorstellen zijn er voor nationalistische politiek tegenover islam?

Ook aan het uitkijken naar de Amerikaanse verkiezingen? Zonder enige twijfel zijn deze de meest ‘gehypede’ ooit, zowel in de VSA als hier. Nu, genoeg van onze kant hebben hier al hun oordeel over gegeven, en die waren zeer uiteenlopend. Het VB schaart zich achter de republikeinen (diepe, diepe zucht), Tim Mudde gelooft dat Obama de mensen zal wakker maken en kiest (als nationaal-anarchist) vooral de kant van de Native Americans, en (eerlijke) paleoconservatieven in onze middens zijn inmiddels al gewend aan ‘Third Party Candidates’ te verdedigen, met in dit geval Chuck Baldwin als de meest conservatieve.

Het is natuurlijk treffend dat zoveel van ons zich bekommeren om de VSA en hun keus uitbrengen, maar even stil staan en nadenken over de VSA zelf is nog niet gebeurd. Willen we een oordeel over een land scheppen, dan moeten we toch weten over wat voor land we het hebben?

Nu, voordat ik bij jaar nul begin, over de VSA bestaan tonnen mythen die als haast vanzelfsprekend worden aangenomen vandaag. Ik volg deze ‘facts & trivia’ graag omdat de hypocrisie en leugens waar de Amerikanen mee te maken krijgen zo flagrant zijn dat je alles voor mogelijk zal houden. Daarom dat praktijken als slavernij, lynchpartijen, ‘Civil Rights’ etc. overschat worden of een verkeerde invulling hebben bij velen en daarom dat ik sowieso iedereen die een eerlijk oordeel over de VSA wil vormen aan wil raden de waarheid achter deze zaken eens te onderzoeken in plaats mee te gaan in de massastroom. Voor een vraag en antwoord ben ik altijd te bereiken alleszins.

"De deugdelijkheid van de eigen identiteit in een kwaad daglicht stellen en als racisme bestempelen, is een opvallend voorbeeld van verstandsverbijstering van de rede."

Max Horkheimer


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 28 juli 2008