Filosofie

"Degene die, tussen 20 en 30 jaar, zich niet als fanatiek omschrijft, met de furie en uitbundigheid, is een imbeciel. Men is liberaal enkel door vermoeidheid."

Emil Cioran, Roemeens filosoof

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 mei 2009

Bron

AP12




Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

"Het is waarschijnlijk beter bij te dragen aan de val van hetgeen reeds wankelend is en tot de wereld van gisteren behoort, dan het trachten op te peppen en zijn bestaan artificieel te verlengen."

~ Julius Evola

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 20 april 2009





Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

‘Men moet beseffen dat er een dictatuur van het economische denken op zich bestaat, waarvan het bereik elke mogelijke dictatuur omvat en deze in haar maatregelen beperkt. Want binnen deze wereld is geen beweging realiseerbaar die niet opnieuw het troebele slijk der belangen zou omwoelen, en er is hier geen positie van waaruit een doorbraak zou kunnen slagen. Want het middelpunt van deze kosmos vormt de economie, de economische duiding van de wereld als dusdanig en het is de economie die aan elk van de delen gewicht verleent.’ (p. 46)

‘[…] het bestaat erin dat de economie enerzijds geen macht is die vrijheid kan verlenen en dat anderzijds geen economische betekenis in staat is om tot de grondslagen van de vrijheid door te dringen.’ (p. 47)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Commentaar Heimdallr:

Doet me eigenlijk denken aan dat hoofdstuk van Evola in zijn 'Men among the ruins' waarin hij diezelfde dictatuur ook aanklaagt. Wel frappant vind ik het feit dat Jünger volgens het nawoord van dit boek een tellurische immanentie aanprijst terwijl Evola net het omgekeerde doet: bij hem is het een kwestie van solarische transcendentie. Of is Evola minder transcendent dan men in eerste plaats zou denken? Want René Guénon is 'Brahmaanser' dan Evola, die eerder een Kshatriya-mentaliteit hanteert.

Week 13 april 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Verzoen de toekomst met de traditie
Verzoen de moderniteit met de identiteit
Verzoen het spirituele met het materiële

Réconcilier le futur avec la tradition
Réconcilier la modernité avec l'identité
Réconcilier le spirituel avec le matériel

~ Kaiserbund (Euromatrice - modernité, tradition et vice-versa)

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 6 april 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Er bestaan twee 'nationalistische' visies op de huidige maatschappelijke ontwikkelingen. De visie welke men aanhangt bepaalt voor een groot deel de standpunten, de strategieën etc. welke men verdedigt.

Clash of Civilisations

Oorsprong: De eerste visie is die waar vooral Samuel Huntington voor bekend staat, maar ook Patrick Buchanan en over het algemeen veel paleoconservatieven.
Visie: Volgens deze visie zal de toekomst gekenmerkt worden door cultureel en religieus conflict. De "schok" tussen politieke systemen, waarden en normen, maatschappelijke modellen, godsdiensten etc. zal de wereld in een nieuwe chaos gooien welke op termijn tot een herstel zal moeten leiden.
Uitgangspunt: Cruciaal in deze veronderstelling is natuurlijk dat men in de eerste plaats van deze beschavingen kan spreken. Het stelt dat er een duidelijk maatschappelijk model bestaat dat haaks staat op die van bijvoorbeeld het islamitische Oosten.
Gevolgen: In deze visie dienen de verschillende beschavingen zichzelf te beschermen tegen de anderen. Denken we hier vooral aan de islam en hoe geopolitieke assen zoals Washington-Brussel-Tel Aviv tegenwoordig zelfs door het Vlaams Belang wordt aangehaald om op een demarcatielijn tussen het vrije Westen en het islamitische Oosten te spreken (zie o.a. De Eeuwige Strijd, Filip de Man).
Aanhang: Het is dan ook een veel aangehaalde theorie door partijen zoals het Vlaams Belang of Amerikaanse paleoconservatieve Republikeinen. Deze visie zal dan ook snel leiden tot een wereldbeeld van de 'Westerse' tegen de 'Oosterse' wereld.

Downfall of Civilisations

Oorsprong: Tegengesteld aan de 'Clash', kan men ook spreken van de 'Downfall'. Hoewel deze titel niet van een specifieke auteur komt, wordt het onderscheid hiermee wel duidelijk. Voor de exponenten van deze visie moet men vooral kijken naar de grondleggers, in welk geval perennialistische traditionalisten zoals Evola en Guénon op de bühne komen. Meer bedongen exponenten zijn Oswald Spengler en Ernst Jünger, ook veel aangehaald door de 'Clash'-aanhangers. Voor de 'Downfall'-aanhangers moet men deze echter in de juiste historische context kunnen plaatsen, namelijk een tijdperk waarin men nog van volkeren en beschavingen kon spreken.
Visie: Wij naderen geen "schok" of "Clash", we worden juist geconfronteerd met een sluipende infectie. Deze infectie raakt " [...] de christen en de moslim, de Hebreeuw en de atheïst, de progressieve en de conservatieve, de subversieve en de traditionalistische, de extremisten en de gematigden." (Gabriele Adinolfi, Pensées Corsaires, p. 17) De toekomst zal gekenmerkt worden door wedergeboorte en het is onze zaak wedergeboren te worden zonder te sterven.
Uitgangspunt: Niet beschavingen, maar juist ondergang staat centraal. Het stelt dat er een wereldvisie is die haaks staat op de ondergang. Daarom valt de ondergang niet te verdedigen, maar enkel tegen te gaan. En daarom is spreken van een vorm van conflict theorie eigenlijk naast de kwestie zolang geen nieuwe wereldvisie zich kan materialiseren.
Gevolgen: Het gevolg van deze visie is niet dat er gesproken kan worden van nakende conflicten op basis van wat men is, maar uitsluitend op basis van wat men zou moeten zijn, een wereldvisie met andere woorden. Een religieuze groep als de islam, een etnische groep zoals de Chinezen of een politieke groep zoals de voormalige Sovjet Unie kan geen vijand op zich vormen omdat ze zouden botsen met andere groepen.
Aanhang: Deze theorie is politiek en maatschappelijk aanzienlijk minder vertegenwoordigd, tenminste in onze contreien. De revolutionaire stromingen neigen hier al wat sneller naar. Wellicht is het makkelijkst om te stellen dat alle stromingen die de "Clash"-theorie afwijzen niets van de huidige Westerse beschaving willen verdedigen. Ze willen iets nieuws creëren uit de traditie, een wedergeboorte zonder sterfte vooraf te laten gaan.

Het is van groot belang hiertussen te kunnen kiezen om de verhoudingen in deze wereld in te kunnen schatten, alsmede partij te kunnen kiezen. Sowieso bestaan hier genoeg denkers voor die als precedent en bron van inspiratie kunnen tellen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 30 maart 2009



Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.

Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Na de vorige gedachte van de week (9 maart 2009) over het schadelijke fenomeen van porno, werd ik zohaast overspoeld door klachten. Het is treffend dat het uitgerekend over een dergelijk onderwerp is dat ik me wederom genoodzaakt voel een verantwoording/rechtzetting/verdieping/… te schrijven. De vorige keer was het een boekuittreksel over feminisme dat in het verkeerde keelgat schoot, dit keer een feitenverzameling over de oorsprong en gevolgen van porno.

Homo Festivus

Wij leven naar verluidt in het post-post-post-modernistisch tijdperk. Omdat het ingewikkeld wordt met al die posts, zijn er nu slimmeriken als Fukuyama die maar besloten hebben een punt achter de geschiedenis te zetten en daarmee alle vormen van ideologie, alternatieven, idealen etc. stervend dan wel nutteloos te verklaren. Hierdoor loopt onze wereld nu rond met de post-mens, de Homo Festivus (Philippe Muray), die een breuk heeft gemaakt met zijn voorvaderen en zijn geschiedenis. Hij kan echter wel nog een zelfbehoudend instinct hebben, waardoor hij uit onzekerheid met zijn supermenselijke transcendentie zoekt naar een vijand om zijn pijlen op te richten. Dit echter uitsluitend door reactionaire reflex, wat zeker niet met idealen of ideologische trouw moet verward worden.

Iedereen met een beetje kennis van politiek of geschiedenis heeft wel eens gehoord van Machiavelli. Men verbindt hem onmiddellijk met de bekende leuze “het doel heiligt de middelen”. En daar stopt het dan ook meestal, men beschouwt hem dan ook niet voor niets vaak als een van de bronnen van het fascisme of andere totalitaire systemen. Niets is echter minder waar. In dit artikel breng ik de werkelijke standpunten van Machiavelli naar voren.

Machiavelli was een Middeleeuws politiek denker (15e eeuw) die ook bepaalde functies bekleed heeft in de republiek van Florence. Maar over zijn leven en carrière ga ik het niet hebben, wel over zijn boek ‘Discorsi’. Machiavelli schreef ook het bekendere (maar kleinere) boek “De Vorst” waarin hij uitlegt hoe een vorst zich moet gedragen in specifieke situaties.

Voor ons is dit echter vrij irrelevant en ik ga mij dan ook beperken tot het meer omvangrijke en inhoudelijk sterker ‘Discorsi’. Hierin brengt Machiavelli ideeën naar voor over staat en politiek. Hij beschrijft hierin de ideale staat, de schepping ervan, de hervorming ernaar, de organisatie ervan, enz. Maar ook hoe vorsten moeten reageren in bepaalde situaties, hoe samenzweringen organiseren en (Middeleeuwse) militaire strategieën komen aan bod. Ik zal me bij dit artikel beperken tot de relevante aspecten.

De Roemeense schrijver Cioran schreef in zijn Syllogismes de l’amertume dat Hitler gepoogd heeft de beschaving te redden door de barbarij. Een barbaarse poging, maar niettemin de laatste poging in het Westen volgens Cioran. Dat is allicht de reden waarom westerse beschaving en westerse waarden nu het ordewoord zijn van barbaren, die zich ervan bedienen voor politiek en ander gewin. Voor hen geldt: zij verkrachten de beschaving om de barbarij te redden. Nationalisten die zich dit beschavingsdenken eigengemaakt hebben, slaan de bal volledig mis. In de volgende tekst leggen we uit waarom.

De Reactionair is vandaag een passagier, die zich met woorden tot schipbreuk leidt.

Links en rechts strijden enkel om het bezit van de industriegezelschap. De Reactionair voorziet haar dood.

De romantiek is het jeugdig gestamel van de Reactie, de Reactie is het rijpe diktaat van de romantiek.

De Reactionair streeft niet het nutteloze herstel van het verleden na, maar juist de onwaarschijnlijke breuk van de toekomst met dit uitzichtloos verleden.

Wij moeten met eender welk wapen vanuit eender welke struik op eender welk modern idee dat op onze weg komt schieten.

De ecologie is het herdersspel van de strikte Reactionaire teksten. (“Die Ökologie ist die Schäferspielfassung des strengen reaktionären Textes.“ – nvdr.)

De politieke erfenis van links is de lievelingslectuur van de Reactionair.

Welke in de Reactionaire houding constructieve kritiek mist, vergeet diens nobele functie, welke de duidelijke verkondiging van onze weerzin is.

Na het lezen van een Reactionair boek is de lezer minder verontwaardigd als voorheen.

Het ideaal van de Reactionair is geen paradijselijk gezelschap.
Het is de idee van de vredestijd van Oud-Europa – voor de demografische, industriële en democratische catastrofe.

Het is de hoegenaamd niet de eigenlijke waarde van economie of seksualiteit, welke de Reactionair bestrijdt, maar juist de economische of seksuele aard van de waarde zelf.

De Reactionair rekruteert bij de eerste rijen toeschouwers van een Revolutie.

De Reactionair heeft buiten de bewondering, geen model.

De communist heeft kapitalisme met een Oedipuscomplex.
De Reactionair beschouwt hen enkel met xenofobie.

Het progressief denken ontspringt uit het geloof in onze meerderheid.
Het Reactionair denken uit het bewust zijn van onze creativiteit.

Enkel een overduidelijk talent krijgt het voor elkaar, dat men de Reactionair zijn ideeën vergeeft, aangezien men door de ideeën van links, zijn gebrek aan talent vergeeft.

De Reactionair probeert meerderheden te overtuigen, de democraat enkel mits er het verwerven van vreemde zaken tegenover staat.

De drie grootste Reactionaire ondernemingen van de moderne geschiedenis zijn: Het Italiaanse humanisme, het Franse classicisme en de Duitse romantiek.

Het verval dat de Reactionair toejuicht, is geen historische epoch, maar een concrete norm. Wat Reactionairen door de eeuwen heen bewonderden, is niet de immer miserabele werkelijkheid, maar juist de eigenaardige norm, die niet gevolgd wordt.

Wanneer een Reactionair van “onafwendbare terugkeer” spreekt, moeten we niet vergeten, dat de Reactionair in duizendtallen rekent.

Ondertussen wordt ons de taak toevertrouwd te verhinderen dat de graffiti lost, die onze voorgangers op de wanden van deze kerkers achtergelaten hebben.

Ik behoor geen wereld toe, die ondergaat.
Ik verlang naar en verkondig een waarheid, die niet sterft.


Nicolás Gómez Dávila

Een stukje proza over de karaktertypering van Dávila's Reactionair.

Bron: Wider die Masse

Vertaald uit het Duits, geen uitsluitsel over de oorspronkelijke taal.

"Geweld is niet nodig om een beschaving te vernietigen. Elke beschaving sterft aan de onverschilligheid tegenover de unieke waarden waaruit ze ontstaan is."


Nicolás Gómez Dávila (Colombiaans filosoof)


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 5 januari 2009

Voor velen lijkt liberalisme de beste, zo niet de enige manier waarop politieke leiders en sociale groepen kunnen samenwerken, en waardoor sociale veranderingen en politieke hervormingen kunnen slagen. In elk geval is dit het geval in Oost-Europa, maar ik geloof dat dit ook tot een aanzienlijk niveau geldt voor andere landen welke wij omschrijven als het Westen. Liberalisme wordt niet alleen gezien als synoniem met vrijheid, maar ook als het lot van de moderne wereld, de fundamentele bindende kracht achter de beschaving, en de enige politieke taal waardoor we elkander kunnen begrijpen. Toen Oost-Europeanen zichzelf van de Sovjet hegemonie bevrijdden, was het eerste dat hen verteld werd, en velen vertelden dit tegen zichzelf, dat ze een liberaal patroon moesten gaan volgen. Wat dit ‘liberaal patroon’ inhield, moest nog duidelijk worden. Maar waar geen twijfel rond bestond, was dat een openlijke afwijzing van dit patroon, zelfs slechts mondeling, of het opzettelijk vervangen van het woord ‘liberaal’ door ‘niet-liberaal’, onaangename gevolgen zou teweeg kunnen brengen bij internationale instellingen en in de internationale publieke opinie.

Liberalisme is natuurlijk een los en nogal obscuur concept dat verschillende ideeën verzamelt, die niet altijd met elkaar te verenigen zijn in de verschillende historische contexten. Het gaat van radicaal vrije markt kapitalisme tot de welvaartstaat, over Ludwig von Mises, naar John Rawls, richting Reagonomics en verder door via de Europese Unie. Wisselen tussen een enge en een brede definitie van liberalisme, en terug, is, zeker in de polemiek, een algemene praktijk geworden bij politici, politieke commentatoren en het gros van de mensen. Daarom is een coherente en exhaustieve definitie van ‘liberalisme’ zeer moeilijk. Dit is echter geen excuus voor de zoektocht naar zo’n definitie op te geven. Coherente en exhaustieve definities van socialisme of conservatisme zijn niet minder moeilijk, maar dit heeft critici nooit weerhouden bezwaren tegen deze twee te opperen.

Laat me dus mijn eigen formulering geven. Een liberaal is iemand die een afgeslankte kijk op de mens, gemeenschap, moraliteit, religie, geschiedenis en filosofie heeft, vanuit de overtuiging dat dit de veiligste wijze is voor menselijke coöperatie tot stand te brengen. Hij ontkent niet dat rijkere principes en normen mogelijk zijn, maar hij gelooft dat deze principes enkel valide zijn binnen bepaalde groepen en gemeenschappen. Daarom weigert hij aan deze principes en normen enige universele waarde te hangen en protesteert wanneer iemand zijn overtuiging, hoe juist deze ook mag zijn, probeert op te leggen aan de volledige sociale entiteit. Liberalen hebben wellicht afwijkende meningen over economische vrijheden en de rol van de overheid, maar ze staan verenigd in hun overtuiging dat een afgeslankte kijk op vlak van antropologische, morele en metafysische assumpties de eerste voorwaarde is voor vrijheid en vrede. Wie deze assumpties wil verrijken brengt ideologisch conflict teweeg en ondermijnt daardoor de basis voor vredelievende samenwerking, wat de deur opent naar discriminatie.

"De wereld gaat naar de vaantjes en ik voel me goed."

Klassieke nihilistische stelling

( Voor meer over nihilisme: American Nihilist Underground Society )

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 29 september 2008

"Het hele probleem met de wereld is dat dwazen en fanatici altijd zo zeker van zichzelf zijn, en wijze mensen toch zo vol van twijfel."

Bertrand RUSSEL


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 22 september 2008

“[D]e industrie is niet alleen de toepassing van de wetenschap, toepassing waarvan die laatste – op zichzelf – totaal onafhankelijk zou moeten zijn. Zij wordt er de bestaansreden en de rechtvaardiging van, zodanig dat hier nogmaals de normale betrekkingen omgekeerd blijken te worden. Datgene waarop de moderne wereld al haar krachten heeft toegepast, zelfs wanneer ze heeft beweerd aan wetenschap op haar manier te doen, is in werkelijkheid niets anders dan de ontwikkeling van de industrie en het ‘machinisme’. En door zo de materie te willen beheersen en haar naar hun gebruik te buigen zijn de mensen er alleen in geslaagd zich er de slaven van te maken. Zoals we in het begin zeiden: niet alleen hebben ze hun verstandelijke (als het nog toegelaten is zich van dat woord te bedienen in een dergelijk geval) ambities beperkt tot het uitvinden en bouwen van machines, maar ze zijn uiteindelijk zélf machines geworden. Inderdaad, de ‘specialisatie’ – zo geroemd door bepaalde sociologen onder de naam ‘arbeidsverdeling’ – heeft zich niet alleen opgedrongen aan geleerden, maar ook aan technici en zelfs aan arbeiders, en voor die laatsten is elke verstandelijke arbeid op die manier onmogelijk gemaakt. Heel anders dan de ambachtslui van vroeger, zijn zij niets anders dan de bedieners van machines. Zij vormen als het ware één geheel ermee. Zij moeten onophoudelijk – op een volledig mechanische manier – bepaalde gedetermineerde bewegingen herhalen om het minste tijdverlies te vermijden. Altijd dezelfde en altijd volbracht op dezelfde manier. Zo willen het tenminste de Amerikaanse methodes die aanzien worden als de hoogste graad van ‘vooruitgang’. Inderdaad, het gaat er alleen om zoveel mogelijk te produceren. Men bekommert zich weinig om de kwaliteit, het is enkel de kwantiteit die belangrijk is. We komen eens te meer terug op dezelfde vaststelling die we al gemaakt hebben in andere domeinen: de moderne beschaving is waarlijk wat men een kwantitatieve beschaving kan noemen, wat niets anders is dan een andere manier om te zeggen dat zij een materiële beschaving is”.

René Guénon, La crise du monde moderne, p. 153

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 18 augustus 2008

Bron: Euro-Synergies

In traditionele Japanse cultuur wordt veel belang aan nummers gehecht. Volgens de traditie van 'het nummers spel' kan veel kwantitatief vertaald worden om de waarde van de dingen des levens beter te begrijpen. Echter, ze waarschuwt ook dat als men geobsedeerd wordt door nummers, deze een waarde op zich gaan krijgen.

Men streeft dan niet meer waarde na, maar enkel een toenemend aantal nummers...

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 11 augustus 2008