Vlaamse Beweging

Hendrik Conscience werd in 1812 te Antwerpen geboren als zoon van een Fransman die zich vijf jaar tevoren aldaar was komen vestigen. De jonge Hendrik Conscience wist zich op te werken tot hulponderwijzer en werd kort daarop klerk bij het provinciebestuur te Antwerpen. Zijn kennis, die erg veelzijdig was en diepgaand op vele gebieden, verkreeg hij uitsluitend door zelfstudie.

Als vriend van Jan-Alfried de Laet kwam hij in nauw contact met de Romantische kunstenaarskring die de gekende rederijkerskamer ‘De Olijftak’ toendertijd was. Onmiddellijk begeetserd door het gedachtengoed van het Romantisme publiceerde hij als debuut enkel poëzie. Dat poëtische oeuvre werd een totale mislukking. Hij gooide het over een andere boeg, maar zijn eerste historisch verhaal ‘In ’t Wonderjaar’ (verschenen 1837) kon al evenmin bewondering opwekken.

Met het vaste voornemen zijn tegenstanders voor schut te zetten en de erkenning als schrijver desnoods af te dwingen, schrijft hij in 1838 zijn ‘Leeuw van Vlaanderen’. In het jonge België waarin de Vlamingen zich reeds van in den beginne in het nauw gedrongen voelden, oogstte de roman onmiddellijk grote bijval bij de vlaamsgezinden. Ook bij de nederlandstalige Belgicisten had het werk aanvankelijk succes, omdat zij de vrijheidsgedachte die in de ‘Leeuw’ wordt verheerlijk, aanzagen voor de vrijheidsidee die volgens hen aan België’s bakermat had gestaan.

Zo aan het begin van een nieuw school- & academiejaar zien we altijd de meeste (jonge) nationalisten wakker worden voor het onrecht dat de meerderheid in eigen land (en daarbuiten) wordt aangedaan. En zodoende leek het me wel aangewezen even te verwijzen naar een boek dat ik altijd als hét basiswerk voor beginnende flaminganten heb beschouwd. Het Belgisch Ongeluk is eenvoudig geschreven, telt nog geen 150 pagina’s maar slaagt er wel in de onrechtvaardigheid tegenover Vlamingen sinds 1830 perfect in kaart te brengen.

Nationalistisch buiten het Vlaams-gezinde moet je niet verwachten echter, dit is vooral een historisch basiswerk van een mijns inziens bijzonder bekwaam auteur (Werner Somers). Voor belezen Vlamingen is dit boek ook nog altijd nuttig overigens, gezien het alles nog eens op een rijtje zet. Een aanrader!

Hieronder zodoende de korte boekbespreking die ik een kleine drie jaar geleden erover geschreven heb.

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

De huidige massamigratie is één van de grote uitdagingen van onze tijd. Wensen wij onze cultuur te behouden, dan zal het merendeel van de migranten moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Opvoeding van deze migranten in hun eigen cultuur, met als uiteindelijk doel terugkeer naar hun eigen land, met een overheid die ervoor zorgt dat ze effectief terugkeren, kan daarbij een middel zijn. Het is bijna enkel de rechterkant die zich verzet tegen de huidige massamigratie en de onwil van sommige groepen allochtonen om zich te assimileren in onze maatschappij. Maar de rechterkant maakt ook grote fouten wanneer men kijkt naar sommige van hun standpunten.

De meeste rechtse partijen in Europa hebben een standpunt dat er van uitgaat dat de vreemdelingen hier zich moeten aanpassen. Radikaal-rechts durft daar wel eens, terecht, bij te plaatsen “of opkrassen”. Maar ook bijna allemaal gaan ze voorbij aan de echte redenen achter deze massamigratie. Uiteraard komen de vreemdelingen naar hier omdat ze het beter willen hebben, maar zij worden geholpen door een paar lobby’s in Europa die hen maar al te graag zien komen. Deze zijn de egalitaire lobby en de liberale lobby.

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

Deze praktijk met bepaalde gewoontes van het verleden te breken, waar moet deze op toegepast worden?

Heb de moed te breken tot aan de grenzen van de logica. Laat me dit uitleggen.

Een belangrijke peiler van het MNR (Mouvement National Républicain), als ze wil kunnen overleven, is niet als een kloon van het FN ( Front National) naar buiten te komen. Anders kan men concluderen dat het MNR enkel van het FN verschilt op vlak van dat de mensen achter het MNR hun eigen politieke ambities willen verzilveren. De beste wijze om aan te tonen dat de mensen achter het MNR anders zijn en dat hun inzet niet te herleiden valt tot persoonlijke ambities, is door aan te tonen dat deze mensen alle risico op zich nemen. Ze hebben de keuze gemaakt ten koste van hun carrière, aangezien een Mégret of een Le Gallou in volle bewustzijn hun comfortabel statuut bij het FN opgaven.

Wat enkele doorslaggevende keuzes betreft moet men tevens aantonen dat er een nieuwe wind door blaast, een nieuwe aanvoer van zuurstof, om de geur van het verstarde discours te verjagen. Om een goede dag volledig te breken met het reactionaire, ouderwetse, verstijfde, achtergebleven, welke te vaak wat heet de ‘nationalistische milieus’ gekenmerkt heeft.

« Gedurende de eeuwen waarin de inzet tot rijping kwam, om uiteindelijk te culmineren in het Rijk, zei men niet "Tegen de Moren" maar "Sint-Jacob en laat ons Spanje oprichten!", welke een oproep tot strijd was, tot offensief. Wij, discipels van deze school, wij zijn niet van plan "Weg met dit, weg met dat!" te roepen. Wij verkiezen "Sta op! Spanje sta op!"... Spanje één, groot, vrij... en niet Spanje ontmoedigd en arm. »

Jose Antonio PRIMO DE RIVERA


Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 21 juli 2008

Jaja, u leest de titel goed. Nu dat er weer een nieuwe petitie is gestart voor een unitair belgië, met de Luikse dievegge Marie-Claire Houard weeral als kopstuk, stel ik voor dat wij nu ook beginnen eisen voor een unitair België. En een unitair België volgens onderstaande democratische meerderheidsprincipes:

1. de Vlamingen vormen de meerderheid van dit land. Ergo, wij mogen alles doordrukken tegen de wil van de Walen in;
2. aangezien de Franstaligen vasthouden aan het personaliteitsbeginsel en niet het territoriumbeginsel, worden grote stukken van de Ardennen in Wallonië voortaan bestuurd in het Nederlands. Verder zal men ook pleiten om stukken van de Spaanse kust naar België over te hevelen;
3. de Franstaligen wensen een corridor naar Brussel, goed. Dan zullen de Vlamingen een corridor tussen Voeren en Limburg eisen en democratisch stemmen. Het noorden van de provincie Luik toevoegen aan de provincie Limburg lijkt mij dan ook een goed begin. Dit zal uiteraard wel de vernederlandsing van dat stuk inhouden, de meerderheid beslist immers;
4. één belg = één stem. Geen pariteit meer in Senaat of andere instituten. Als de Vlamingen voortaan wensen om democratisch te stemmen dat Franstaligen geen plaats meer krijgen in de staatsinstellingen, is dit perfect legitiem.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 14 juni 2008

Bron: Vijfhonderd Mijl

Morgen viert Vlaanderen de Guldensporenslag. Natuurlijk laten wij die kans niet voorbij gaan om deze slag nog eens te bespreken en in de hedendaagse context te plaatsen. Daarom ter gelegenheid van 11 juli hieronder het ontgroeningswerk van een Gentse Commilito.


Ik kwam op het idee om over de Guldensporenslag te schrijven omdat mijn moeder mij vertelde dat ze vroeger als kind de Guldensporenslag naspeelde. De Guldensporenslag is een belangrijke overwinning van de Vlamingen op de Fransen en Fransgezinden. We moeten een voorbeeld nemen aan onze dappere en strijdvaardige voorouders. Ik zet daarom nog eens alle feiten op een rijtje, zodat we er nog eens aan herinnerd worden waarom we er precies een voorbeeld aan moeten nemen.


Aanleiding

Vlaanderen was een deel van Frankrijk, weliswaar met een ‘apart’ statuut. Het voerde sinds Boudewijn II, Graaf van Vlaanderen, een eigen koers (9de eeuw). Vlaanderen was economisch echter afhankelijk van Engeland en sinds 1294 waren Frankrijk en Engeland in oorlog. Natuurlijk koos Vlaanderen de kant van Engeland en daardoor vielen de Fransozen binnen.

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

"Vlaanderen moet zichzelf bevrijden!"

Waarvan?

En mogen we dan niet samenwerken voor gemeenschappelijke belangen?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 7 juni 2008

De Vlaamse beweging krijgt wel eens kritiek over zich heen alsof ze gebaseerd is op ‘taalracisme’ en enggeestig ‘separatisme’. Laat mij deze kritiek der ‘verdedigers van de solidariteit’ nu eens even het hoofd bieden, en wel door met een geschiedenislesje verrassend uit de hoek te komen.

De Vlaamse beweging wil een einde maken aan het 19de-eeuws misbaksel ‘de Belgische staat’. Deze was opgericht als een Jacobijns, gecentraliseerd prutswerk. Dit natuurlijk maar met één doel voor ogen, namelijk zo snel mogelijk aan Frankrijk annexeren. Dat is mislukt en het gedrocht is toen een eigen leventje gaan leiden. Natuurlijk konden de problemen niet uitblijven. De verscheidenheid binnen de Nederlanden heeft wortels tot in de diepste krochten van de geschiedenis en er zijn bovendien enkele vrijheden waar men gewoon niet ongestraft aan kan raken zonder tegenreactie te verwachten. En dus ontstond de Vlaamse beweging en bracht de Fransgezinde annexatiedroom definitief tot een einde. Geleidelijk aan werd de verfransing teruggedrongen en een Vlaams identiteitsbewustzijn gekweekt. Waarom in de eerste plaats Vlaams en niet Nederlands, zoals het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat nog altijd een paar eeuwtjes verser in het geheugen lag dan het Graafschap Vlaanderen? De voornaamste verklaring hiervoor is volgens mij nog wel dat Noord-Nederland na 1839 de strijd opgaf. Als ze de Vlaamse beweging ondersteund had, was dit ongetwijfeld anders gelopen.

Enkele dagen geleden hebben enkele ‘te plaatsen’ figuren deze video op youtube gepubliceerd. Een smakeloos, beledigend en oppervlakkig grapje als deze is een goede motivatie eens verder in te gaan op dit fenomeen ‘antifascisme’.

Zoals meeste lezers hier weten zijn er nogal wat individuen en initiatieven binnen en buiten Vlaanderen gewijd aan de strijd tegen en het rapporteren van de ‘extreem-rechtse vijand’ (en dit is dan nog wel vaak de zachtste terminologie). Er zijn de bekende blogs en trotskisten, maar ook journalisten zoals Tom Cochez of Marc Spruyt behoren thuis in dit rijtje.

Ik ga het hier echter niet hebben over de inhoudelijke overwegingen voor bijvoorbeeld trotskisten als de Aktief Linkse Studenten om tegen ons te strijden. Ja wij zijn hun vijand en zij de onze, ideologisch gezien kan men dit niet ontkennen en de ideologische strijd an sich is ook helemaal geen probleem. Het ligt in de hiervoor aangehaalde middelen dat deze organisaties en initiatieven nogal door de bocht gaan, en volgens mij is dit dan ook een zaak waar de nationalistische beweging zich bewust van moet zijn.

Op 13 april 1899 zag Florimond Grammens het levenslicht als zoon van rijkswachter Frederic Grammens en boerendochter Maria Gelaude. Rond 1910 verhuisde het gezin van Bellem naar Eeklo alwaar zijn moeder een stoffenwinkel uitbaatte. Na de lagere klassen liep Flor les aan het plaatselijke, destijds Franstalige, St.-Vincentiuscollege alwaar hij de voorbereidende en de Latijnse lessen volgde.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog trok hij naar de normaalschool te Sint-Niklaas waarvan de Vlaamsgezinde Amaat Joos schoolhoofd was. In 1918 dook hij onder en nam na de bevrijding door Belgische troepen vrijwillig dienst als brancardier. In 1919 behaalde hij zijn diploma als onderwijzer en trok een jaar later naar de tweetalige (taalgrens)stad Ronse om er een betrekking als onderwijzer te aanvaarden.