Vlaamse Beweging

Leven

Albrecht Rodenbach, geboren te Roeselare in het jaar 1856, was de oudste van tien kinderen. Hij stamde uit een burgerfamilie. Na de lagere school volgt hij les aan het Klein Seminarie, waar zijn Vlaamsgezindheid groeide. Hugo Verriest had hierbij een grote invloed op hem. Deze had een grote invloed op zijn leerlingen, en dus ook op Rodenbach. Verriest zelf had les gehad van Guido Gezelle, die voor hem een groot voorbeeld was geweest. Hij wou zijn eigen leerlingen in de geest van Gezelle opleiden. Vrijheid, verantwoordelijkheid en christendom waren daarbij zeer belangrijk. Hij vulde dit aan met zijn eigen grootmenselijkheid, zijn breeddenkendheid en zijn politiek engagement. Hij was een flamingant en streefde voor het lesgeven in het Nederlands in het onderwijs in Vlaanderen.

Tijdens het schooljaar 1874-75 kwam het tot een conflict tussen leerlingen van Verriests Poësisklas en de Fransgezinde directeur. Deze leerlingen weigerden Franse liederen te zingen op het schoolfeest en zongen in de plaats daarvan een lied dat Rodenbach had geschreven: ‘Nu het lied der Vlaamse zonen’. Hierbij hoorde de strijdkreet "Vliegt de blauwvoet, storm op zee". Deze actie kreeg de naam "De grote stooringe" en was de start van de zogenaamde "Blauwvoeterie”. De tekst van dit lied had Rodenbach gebaseerd op een roman van Hendrik Conscience: de Kerels van Vlaanderen. Hierin is ook de reeds bovenvernoemde strijdkreet letterlijk te vinden. De Kerels van Vlaanderen gaat over de strijd tussen de zeelui (het woord ‘de kerels’ in de titel van het boek refereert naar deze zeelui) die zichzelf ook wel Blauwvoeten noemden, en de Isengrims. Hendrik Conscience, , had zich ook op een tekst gebaseerd, namelijk op de Histoire de Flandre van Joseph Kervyn de Lettenhove. Deze Histoire vertelt het waargebeurde verhaal van de strijd tussen de Veurnse families Blauvoet en Ingrekin tijdens de 12de eeuw.

Europa valt tegenwoordig niet meer weg te slaan uit de actualiteit. Factoren zoals de economische en financiële crisis, het Verdrag van Lissabon en eurodolle politici hebben de EU tot het actueel brandpunt gemaakt. Daarom is het ook hoogste tijd over onze positie (en dus onze toekomst) tegenover de EU na te denken. In alle eerlijkheid, mijn persoonlijke visie op Europa (en nationalisme in het algemeen) heb ik nogal moeten herzien het afgelopen jaar, de huidige economische crisis heeft dan ook een grote rol in het openen van mijn ogen gespeeld. We zullen immers moeten erkennen dat Europa het project geworden is van het volksvreemd internationaal kapitalisme, dat hiermee niets minder wil dan de weg naar de mondiale globalisering voorbereiden.

Voor nationalisten valt de rol die aan Europa wordt toegekend op te delen in vier stromingen. Interessant deze eerst eens te overlopen.

Op 26 maart zal de NSV! in Leuven betogen onder de slogan “Vlaams, Sociaal & Nationaal”. Vanuit de linkerkant geraakt men niet verder dan de gewoonlijke platvloerse argumenten, als ze daar al voor moeten doorgaan, om voor een tegenbetoging te mobiliseren. Al moet het gezegd worden dat de argumenten deze keer wel zéér mager zijn uitgevallen. Verder dan een paar alinea’s die neerkomen op “NSV! is niet sociaal, want wij zeggen het.” of “Het Vlaams Belang is liberaal” geraken zij niet. Een argumentatie waarom onze ideologie niet sociaal is, wordt niet gegeven en op geen enkele manier slagen zij erin om de ideologische koers van het Vlaams Belang, of die nu liberaal is of niet, aan die van ons te koppelen. Bij de linkerkant is er blijkbaar niet enkel een kwantitatieve bloedarmoede, maar ook een kwalitatieve. In tijden waar de economische sectoren smeken om nationalisaties en zelfs de banken dit beginnen te vragen, is het veelzeggend dat de socialisten en marxisten er niet in slagen om hier enig voordeel uit te halen. Veelzeggend is het ook dat de linkerkant enkel slaagt in het rekruteren van de burgerijkindjes en de yuppie’s en amper nog arbeiders aanspreekt. Getuige daarvan o.a. de opstootjes aan de Blandijn bij het debat van de NSV!-Gent.

Maar ergens is het te begrijpen dat de linkerkant geen garen kan spinnen uit dit gebeuren. Het verleden heeft aangetoond dat hun experimenten enkel uitlopen op een compleet gefaald sociaal, economisch en humanitair beleid. Het is meer dan ooit nodig om een solidaristisch alternatief naar voren te schuiven, tegen het kapitalisme, maar evenzeer tegen het marxisme. We willen immers het éne gif niet vervangen door het andere. Maar tegelijkertijd mogen we in deze strijd, die op nationaal en internationaal niveau gevoerd zal moeten worden, op geen enkel moment onze eigenheid verliezen. De uitkomst van deze strijd zal de komende eeuwen bepalen. De generatie voor ons heeft voor een groot deel op zijn of haar gat kunnen zitten en in West-Europa zich vooral beziggehouden met luxerevoluties als mei ’68. De rechtsnationale kant is daarbij veel te veel in het defensief gegaan. Het is nu meer tijd dan ooit om voor de aanval te kiezen en onze agenda niet langer te laten bepalen door anderen.

In Wallonië afficheert een bedrijf:
"Hier praat men geen Vlaams!"
In Vlaanderen antwoordt een soortgelijk bedrijf:
"Hier praat men niet, hier werkt men."

Bron: NOVOPRESS

Wellicht ook iets voor de Vlaamse nationalistische beweging om te overwegen, gedraagt ze zich meer als een Waals of een Vlaams bedrijf?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 26 januari 2009

In 1933 was het 400 jaar geleden dat Willem van Oranje werd geboren. Door veel Nederlanders werd (en wordt) Willem van Oranje gezien als de vader des vaderlands. Er werden daarom een nationale commissie ingesteld om een hulde te organiseren in Delft, de stad waar Willem van Oranje werd vermoord in 1584 en de Oranje's sindsdien worden begraven in de Nieuwe Kerk. In dit artikel wil ik ingaan op de relatie tussen de Vlaamse beweging en de Willem van Oranje hulde van 1933.

De aktivistische ballingen

Sinds de Eerste Wereldoorlog verbleven veel radicale Vlaamsgezinden in Nederland. Het aktivisme van de Raad van Vlaanderen en de vernederlandsing van de Universiteit van Gent werden na de oorlog door de Belgische regering genadeloos vervolgd. Vele Vlaamse academici moesten als gevolg van deze repressie uitwijken naar Nederland om vervolging en zelfs de doodstraf te ontlopen. De Vlaamsgezinden konden op veel sympathie rekenen onder de Nederlandse studenten. De activisten konden op een warm onthaal rekenen van de studentenafdelingen van het Algemeen Nederlands Verbond (ANV), die op 11 juli 1919 op initiatief van de afdeling Delft een heus Guldensporenfeest organiseerden in Den Haag om de Vlamingen een hart onder de riem te steken.

Mijn Vlaanderland is ’t uwe niet
Wat ik begeer begeert gij niet
En wat ik wil dat wilt gij niet
En wat ik zeg dat zegt gij niet

Maar zolang mijn land in knechtschap leeft
En gij ook om uw vrijheid geeft
Reik ik u mijn vrije hand
En strijden ‘wij’ voor ’t vaderland.

~ Wanderer


Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 12 januari 2009

** Waarschuwing: Een goed deel van dit artikel dient als persiflage om de absurditeit van draconische maatregelen aan te tonen, zoals verderop duidelijk wordt. Gelieve dus niet selectief te lezen, de parodiërende voorstellen moeten niet gezien worden als eigenlijke standpunten welke door de auteur, dan wel de NSV!, verdedigd worden en men wordt dan ook vriendelijk verzocht het volledig artikel te lezen om misverstanden te voorkomen. **

Mei 1968. Bijna 41 jaar geleden, een lange tijd niet waar? In vergelijking met ons leven zeker, in vergelijking met de volledige Europese beschaving niet zo zeer, maar als we bedenken wat die 40 jaar zoal vernietigd heeft moeten we de destructieve kracht van het neoliberalisme toch wel bewonderen.

Wij nationalisten staan nu voor de uitdaging het onmogelijke mogelijk te maken, en wij proberen dit blijkbaar door verkiezingen te winnen en het neoliberalisme in woord en actie (daad?) aan te klagen. Nu ja, het is een manier. Maar afgezien van mijn standaardkritiek op de democratie, in de zin dat “ze” (vul zelf maar in) ons toch geen verkiezingen laten winnen, vraag ik me soms wel eens af wat een nationalistische partij nu eigenlijk van plan is. Of met andere woorden, hoe kan een nationalistische overheid in de rommel waar wij in terecht gekomen zijn nog iets veranderen?

Blijkbaar verwacht het gros van de beweging immers het utopia binnen hun levensloop. Als ik dan met een (nationaal-)anarchistisch alternatief aankom word ik (vooral achter mijn rug) uitgelachen. Blijkbaar ben ik niet realistisch. Blijkbaar ben ik te metapolitiek. Te radicaal. Te naïef. Blijkbaar ben ik te vooringenomen door me niets van partijpolitieke actualiteit aan te trekken en moet men me dan ook niet te serieus nemen.

Wel, ik zal met dit artikel aantonen welzeker flexibel in mijn denken te zijn. Daarom heb ik eens lang en hard nagedacht en vier simpele hervormende beleidsplannen gevonden, welke 40 jaar vernieling inderdaad kunnen goedmaken binnen 20 jaar! Jawel, mijn bevindingen hebben vorm gekregen in slechts vier plannen welke ingesteld zouden kunnen worden door een soevereine politieke macht op dit hoogsteigen moment. Ik garandeer dat, als we deze plannen uitvoeren, we binnen de 20 jaar een nationalistische maatschappelijke ordening bereikt hebben!

Maar let wel, iets minder dan wat nu volgt, en het zal niet meer dan een druppel op een hete plaat zijn, het wordt zodoende het een of het ander, immers...

Inclusief een vraaggesprek met de Praeses van afdeling Leuven over wat daarna allemaal gebeurde! Ook hier te beluisteren! (07/12/08 gewijzigd, vorige schakel was niet de juiste, excuses voor de verwarring)

(De beste stukken uit de lezing gekozen voor de uitzending. Volledige lezing hier ook integraal neer te laden.)

Vanaf 15u zondag zeker kijken op www.radiorapaille.com voor het speciaal digitaal geschenk!

Ik ben zonet teruggekeerd van een vorming over het heidendom in hedendaags West-Europa. Op een bepaald moment had de spreker het over de Vlaamse cultuur, of beter gezegd het gebrek eraan. Onderstaand citaat vond ik veelzeggend. Het ging over een Marokkaanse man en een discussie met hem over integratie.

“Waarin moeten wij Marokkanen ons integreren? Geef mij een voorbeeld van echte Vlaamse cultuur en dan kunnen we verder praten. Maar wat is Vlaamse cultuur? MTV, McDonalds?”

En de man heeft overschot van gelijk. Met de veramerikanisering hebben we onze eigen cultuur vervlakt tot een niveau waarbij alles dat echt eigen was, echt Vlaams was, enorme schade is toegebracht. Wie kan hier nog tien concrete, tastbare dingen opsommen die écht Vlaams zijn. Een BigMac? Prada? Starbucks? Is dat wat wij willen, een maatschappij van individualisten, merken en snobistisch denken en handelen? Wanneer wij vragen aan vreemdelingen om zich aan te passen, te assimileren, dan is het ook aan ons om ervoor te zorgen dat zij iets hebben om zich aan aan te passen. Of houdt integratie een morele degeneratie in waar alles moet kunnen en mogen? Als dat het geval zou zijn, dan hebben vele conservatieve moslims, en ook vele buitenlandse conservatieve (Poolse) katholieken, gelijk om krampachtig vast te houden aan hun eigen cultuur.

Hendrik Conscience werd in 1812 te Antwerpen geboren als zoon van een Fransman die zich vijf jaar tevoren aldaar was komen vestigen. De jonge Hendrik Conscience wist zich op te werken tot hulponderwijzer en werd kort daarop klerk bij het provinciebestuur te Antwerpen. Zijn kennis, die erg veelzijdig was en diepgaand op vele gebieden, verkreeg hij uitsluitend door zelfstudie.

Als vriend van Jan-Alfried de Laet kwam hij in nauw contact met de Romantische kunstenaarskring die de gekende rederijkerskamer ‘De Olijftak’ toendertijd was. Onmiddellijk begeetserd door het gedachtengoed van het Romantisme publiceerde hij als debuut enkel poëzie. Dat poëtische oeuvre werd een totale mislukking. Hij gooide het over een andere boeg, maar zijn eerste historisch verhaal ‘In ’t Wonderjaar’ (verschenen 1837) kon al evenmin bewondering opwekken.

Met het vaste voornemen zijn tegenstanders voor schut te zetten en de erkenning als schrijver desnoods af te dwingen, schrijft hij in 1838 zijn ‘Leeuw van Vlaanderen’. In het jonge België waarin de Vlamingen zich reeds van in den beginne in het nauw gedrongen voelden, oogstte de roman onmiddellijk grote bijval bij de vlaamsgezinden. Ook bij de nederlandstalige Belgicisten had het werk aanvankelijk succes, omdat zij de vrijheidsgedachte die in de ‘Leeuw’ wordt verheerlijk, aanzagen voor de vrijheidsidee die volgens hen aan België’s bakermat had gestaan.

Zo aan het begin van een nieuw school- & academiejaar zien we altijd de meeste (jonge) nationalisten wakker worden voor het onrecht dat de meerderheid in eigen land (en daarbuiten) wordt aangedaan. En zodoende leek het me wel aangewezen even te verwijzen naar een boek dat ik altijd als hét basiswerk voor beginnende flaminganten heb beschouwd. Het Belgisch Ongeluk is eenvoudig geschreven, telt nog geen 150 pagina’s maar slaagt er wel in de onrechtvaardigheid tegenover Vlamingen sinds 1830 perfect in kaart te brengen.

Nationalistisch buiten het Vlaams-gezinde moet je niet verwachten echter, dit is vooral een historisch basiswerk van een mijns inziens bijzonder bekwaam auteur (Werner Somers). Voor belezen Vlamingen is dit boek ook nog altijd nuttig overigens, gezien het alles nog eens op een rijtje zet. Een aanrader!

Hieronder zodoende de korte boekbespreking die ik een kleine drie jaar geleden erover geschreven heb.

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

De huidige massamigratie is één van de grote uitdagingen van onze tijd. Wensen wij onze cultuur te behouden, dan zal het merendeel van de migranten moeten terugkeren naar hun land van herkomst. Opvoeding van deze migranten in hun eigen cultuur, met als uiteindelijk doel terugkeer naar hun eigen land, met een overheid die ervoor zorgt dat ze effectief terugkeren, kan daarbij een middel zijn. Het is bijna enkel de rechterkant die zich verzet tegen de huidige massamigratie en de onwil van sommige groepen allochtonen om zich te assimileren in onze maatschappij. Maar de rechterkant maakt ook grote fouten wanneer men kijkt naar sommige van hun standpunten.

De meeste rechtse partijen in Europa hebben een standpunt dat er van uitgaat dat de vreemdelingen hier zich moeten aanpassen. Radikaal-rechts durft daar wel eens, terecht, bij te plaatsen “of opkrassen”. Maar ook bijna allemaal gaan ze voorbij aan de echte redenen achter deze massamigratie. Uiteraard komen de vreemdelingen naar hier omdat ze het beter willen hebben, maar zij worden geholpen door een paar lobby’s in Europa die hen maar al te graag zien komen. Deze zijn de egalitaire lobby en de liberale lobby.