Vlaamse Beweging

De Vlaamse beweging lijdt de laatste decennia aan een chronisch en nefast plat flamingantisme. Dit is niet meer dan een logisch gevolg van het anti-ideologisch en pragmatisch discours en hoewel ik weet dat ervaren individuen nog inhoud hebben, verandert dat hier niks aan. Toen de Vlaamse beweging dan ook een vergelijking tussen de onafhankelijkheid van Kosovo en de Vlaamse onafhankelijkheidsstrijd maakte, voelde ik mijn middageten terug opborrelen van oprechte walging (net als toen het ANZ de Oekraïense Oranjerevolutie aanhaalde twee jaar geleden overigens).

Maar nu we het er toch over hebben, de Kosovaarse onafhankelijkheid werd door EU & VSA toegejuicht en voor honderd procent gesteund. Mogen we hetzelfde voor Vlaanderen verwachten dan? Eens kijken naar een ander verhaal van (dit keer wél gerechtvaardigde) onafhankelijkheid:

Deze praktijk met bepaalde gewoontes van het verleden te breken, waar moet deze op toegepast worden?

Heb de moed te breken tot aan de grenzen van de logica. Laat me dit uitleggen.

Een belangrijke peiler van het MNR (Mouvement National Républicain), als ze wil kunnen overleven, is niet als een kloon van het FN ( Front National) naar buiten te komen. Anders kan men concluderen dat het MNR enkel van het FN verschilt op vlak van dat de mensen achter het MNR hun eigen politieke ambities willen verzilveren. De beste wijze om aan te tonen dat de mensen achter het MNR anders zijn en dat hun inzet niet te herleiden valt tot persoonlijke ambities, is door aan te tonen dat deze mensen alle risico op zich nemen. Ze hebben de keuze gemaakt ten koste van hun carrière, aangezien een Mégret of een Le Gallou in volle bewustzijn hun comfortabel statuut bij het FN opgaven.

Wat enkele doorslaggevende keuzes betreft moet men tevens aantonen dat er een nieuwe wind door blaast, een nieuwe aanvoer van zuurstof, om de geur van het verstarde discours te verjagen. Om een goede dag volledig te breken met het reactionaire, ouderwetse, verstijfde, achtergebleven, welke te vaak wat heet de ‘nationalistische milieus’ gekenmerkt heeft.

« Gedurende de eeuwen waarin de inzet tot rijping kwam, om uiteindelijk te culmineren in het Rijk, zei men niet "Tegen de Moren" maar "Sint-Jacob en laat ons Spanje oprichten!", welke een oproep tot strijd was, tot offensief. Wij, discipels van deze school, wij zijn niet van plan "Weg met dit, weg met dat!" te roepen. Wij verkiezen "Sta op! Spanje sta op!"... Spanje één, groot, vrij... en niet Spanje ontmoedigd en arm. »

Jose Antonio PRIMO DE RIVERA


Bron: Zentropa

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 21 juli 2008

Jaja, u leest de titel goed. Nu dat er weer een nieuwe petitie is gestart voor een unitair belgië, met de Luikse dievegge Marie-Claire Houard weeral als kopstuk, stel ik voor dat wij nu ook beginnen eisen voor een unitair België. En een unitair België volgens onderstaande democratische meerderheidsprincipes:

1. de Vlamingen vormen de meerderheid van dit land. Ergo, wij mogen alles doordrukken tegen de wil van de Walen in;
2. aangezien de Franstaligen vasthouden aan het personaliteitsbeginsel en niet het territoriumbeginsel, worden grote stukken van de Ardennen in Wallonië voortaan bestuurd in het Nederlands. Verder zal men ook pleiten om stukken van de Spaanse kust naar België over te hevelen;
3. de Franstaligen wensen een corridor naar Brussel, goed. Dan zullen de Vlamingen een corridor tussen Voeren en Limburg eisen en democratisch stemmen. Het noorden van de provincie Luik toevoegen aan de provincie Limburg lijkt mij dan ook een goed begin. Dit zal uiteraard wel de vernederlandsing van dat stuk inhouden, de meerderheid beslist immers;
4. één belg = één stem. Geen pariteit meer in Senaat of andere instituten. Als de Vlamingen voortaan wensen om democratisch te stemmen dat Franstaligen geen plaats meer krijgen in de staatsinstellingen, is dit perfect legitiem.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 14 juni 2008

Bron: Vijfhonderd Mijl

Morgen viert Vlaanderen de Guldensporenslag. Natuurlijk laten wij die kans niet voorbij gaan om deze slag nog eens te bespreken en in de hedendaagse context te plaatsen. Daarom ter gelegenheid van 11 juli hieronder het ontgroeningswerk van een Gentse Commilito.


Ik kwam op het idee om over de Guldensporenslag te schrijven omdat mijn moeder mij vertelde dat ze vroeger als kind de Guldensporenslag naspeelde. De Guldensporenslag is een belangrijke overwinning van de Vlamingen op de Fransen en Fransgezinden. We moeten een voorbeeld nemen aan onze dappere en strijdvaardige voorouders. Ik zet daarom nog eens alle feiten op een rijtje, zodat we er nog eens aan herinnerd worden waarom we er precies een voorbeeld aan moeten nemen.


Aanleiding

Vlaanderen was een deel van Frankrijk, weliswaar met een ‘apart’ statuut. Het voerde sinds Boudewijn II, Graaf van Vlaanderen, een eigen koers (9de eeuw). Vlaanderen was economisch echter afhankelijk van Engeland en sinds 1294 waren Frankrijk en Engeland in oorlog. Natuurlijk koos Vlaanderen de kant van Engeland en daardoor vielen de Fransozen binnen.

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

"Vlaanderen moet zichzelf bevrijden!"

Waarvan?

En mogen we dan niet samenwerken voor gemeenschappelijke belangen?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 7 juni 2008

De Vlaamse beweging krijgt wel eens kritiek over zich heen alsof ze gebaseerd is op ‘taalracisme’ en enggeestig ‘separatisme’. Laat mij deze kritiek der ‘verdedigers van de solidariteit’ nu eens even het hoofd bieden, en wel door met een geschiedenislesje verrassend uit de hoek te komen.

De Vlaamse beweging wil een einde maken aan het 19de-eeuws misbaksel ‘de Belgische staat’. Deze was opgericht als een Jacobijns, gecentraliseerd prutswerk. Dit natuurlijk maar met één doel voor ogen, namelijk zo snel mogelijk aan Frankrijk annexeren. Dat is mislukt en het gedrocht is toen een eigen leventje gaan leiden. Natuurlijk konden de problemen niet uitblijven. De verscheidenheid binnen de Nederlanden heeft wortels tot in de diepste krochten van de geschiedenis en er zijn bovendien enkele vrijheden waar men gewoon niet ongestraft aan kan raken zonder tegenreactie te verwachten. En dus ontstond de Vlaamse beweging en bracht de Fransgezinde annexatiedroom definitief tot een einde. Geleidelijk aan werd de verfransing teruggedrongen en een Vlaams identiteitsbewustzijn gekweekt. Waarom in de eerste plaats Vlaams en niet Nederlands, zoals het Verenigd Koninkrijk der Nederlanden, dat nog altijd een paar eeuwtjes verser in het geheugen lag dan het Graafschap Vlaanderen? De voornaamste verklaring hiervoor is volgens mij nog wel dat Noord-Nederland na 1839 de strijd opgaf. Als ze de Vlaamse beweging ondersteund had, was dit ongetwijfeld anders gelopen.

Enkele dagen geleden hebben enkele ‘te plaatsen’ figuren deze video op youtube gepubliceerd. Een smakeloos, beledigend en oppervlakkig grapje als deze is een goede motivatie eens verder in te gaan op dit fenomeen ‘antifascisme’.

Zoals meeste lezers hier weten zijn er nogal wat individuen en initiatieven binnen en buiten Vlaanderen gewijd aan de strijd tegen en het rapporteren van de ‘extreem-rechtse vijand’ (en dit is dan nog wel vaak de zachtste terminologie). Er zijn de bekende blogs en trotskisten, maar ook journalisten zoals Tom Cochez of Marc Spruyt behoren thuis in dit rijtje.

Ik ga het hier echter niet hebben over de inhoudelijke overwegingen voor bijvoorbeeld trotskisten als de Aktief Linkse Studenten om tegen ons te strijden. Ja wij zijn hun vijand en zij de onze, ideologisch gezien kan men dit niet ontkennen en de ideologische strijd an sich is ook helemaal geen probleem. Het ligt in de hiervoor aangehaalde middelen dat deze organisaties en initiatieven nogal door de bocht gaan, en volgens mij is dit dan ook een zaak waar de nationalistische beweging zich bewust van moet zijn.

Op 13 april 1899 zag Florimond Grammens het levenslicht als zoon van rijkswachter Frederic Grammens en boerendochter Maria Gelaude. Rond 1910 verhuisde het gezin van Bellem naar Eeklo alwaar zijn moeder een stoffenwinkel uitbaatte. Na de lagere klassen liep Flor les aan het plaatselijke, destijds Franstalige, St.-Vincentiuscollege alwaar hij de voorbereidende en de Latijnse lessen volgde.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog trok hij naar de normaalschool te Sint-Niklaas waarvan de Vlaamsgezinde Amaat Joos schoolhoofd was. In 1918 dook hij onder en nam na de bevrijding door Belgische troepen vrijwillig dienst als brancardier. In 1919 behaalde hij zijn diploma als onderwijzer en trok een jaar later naar de tweetalige (taalgrens)stad Ronse om er een betrekking als onderwijzer te aanvaarden.

De overheden van Europa beginnen steeds meer Big Brother-achtige systemen te ontwikkelen om hun inwoners in de gaten te houden. Zo wilt men in Groot-Britannië ervoor zorgen dat informatie over alle gsm-gesprekken opgeslagen wordt (wie er naar wie belt en wanneer om specifiek te zijn) in een centrale databank om het zo de regering makkelijker te maken om terroristen op te speuren. De Europese staten kunnen immers de strijd tegen terrorisme amper nog aan. Daarbovenop stijgt het aantal berichten over steekpartijen, rellen en zelfmoorden. Men denkt zelf al hardop aan het invoeren van een persstop over zelfmoorden e.d. om eventueel imitatiegedrag tegen te gaan. Meer en meer lijkt de staat machteloos naar deze verontrustende “trends”. Ikzelf ben een aanhanger van een sterke staat, maar besef maar al te goed dat op dit vlak de staat zeer weinig kan doen. In zekere mate heeft de staat en een bepaalde progressieve “trendy” elite zelf bijgedragen tot dit soort fenomenen.

Onze syndicale staat heeft een nieuw dieptepunt bereikt. De vakbonden hebben besloten dat de beste manier om een loonsverhoging te krijgen wanneer onze economie met de grootste moeilijkheden te kampen heeft… het platleggen van diezelfde economie is. En als je hier moedeloos van wordt zal er morgen zelfs geen mogelijkheid zijn jezelf voor de trein te werpen! Inderdaad, alle treinen staan stil, ACV en ABVV trekken hun omgekeerde vuilniszakken aan, oefenen nog eens de Internationale, drinken snel een pint met de makkers… en komen op straat. De algemeen staking is een feit en wordt zelfs door onze politici gesteund, of ten minste door hun onmacht mogelijk gemaakt.

Het is nu niet mijn bedoeling in al te veel detail hierover te treden. Economisch ben ik (mijns inziens) slechts matig onderbouwd en dus voel ik me niet geroepen met cijfer- en mechanismegegoochel aan te komen (zonder mijn vingers te branden tenminste). In de plaats daarvan wil ik het even hebben over wat in deze maatschappij aan de basis blijkt te liggen: conflict.

Vlaams-nationalisten worden wel eens verweten er een provincialistische denkgang op na te houden, ze kijken niet verder dan hun neus lang is of komen niet onder de schaduw van hun plaatselijke kerktoren uit.

Echter, zonder in dit provincialistisch denken te willen vervallen, wordt ons Vlaams bewustzijn hier in Vlaanderen gevormd. Een nationaal gevoel kan maar ontstaan uit een gedeelde geschiedenis, door te leven binnen dezelfde grenzen, door zich te ontwikkelen op eenzelfde grond. Om tot dat Vlaams bewustzijn te komen is het niet enkel noodzakelijk voort te spruiten uit eenzelfde geschiedenis, deze geschiedenis moet tevens beleefd worden. Deze gedeelde geschiedenis moet leiden tot een gedeeld denken, een gedeeld bewustzijn, een gedeelde Vlaamse geest. Dit kan men enkel bekomen door zichzelf te verdiepen in datgene wat de Vlaamse geschiedenis maakt. Men moet de Vlaamse schrijvers, dichters, redenaars van weleer weer leren kennen.

Wie is nog thuis in het denken van Dosfel, Verschaeve, Leuridan, Borms, Delvo, Van Severen, Craeybeeckx, …? Wie leest er nog Van der Hallen, Moens, Rodenbach, Gezelle, Claes, Conscience, …? Vlaanderen zo klein, maar tegelijk zo’n bron van inspiratie dewelke waarin men te weinig een ontdekkingsreis onderneemt.

Al te snel steken Vlaams-nationalisten de grenzen over op zoek naar een inspiratiebron, opzoek naar geestelijke stimulering. Dat is niet verkeerd, sterker nog, dat is noodzakelijk. Men moet verkomen dat men verstart en door intellectuele inteelt verdort. Echter, de bron dient Vlaams te zijn. De wortels en de stam zijn Vlaams, de takken Europees. Men mag niet vergeten bij zichzelf te beginnen, hier in Vlaanderen, en wanneer men voldoende gesterkt is, dan is men klaar om de stap naar Europa te wagen.

Hieronder volgt een schrijven van Lodewijk Dosfel (1881-1925) aan een strijdgenoot uit zijn tijd.


Albrecht van der Schelden
[Albrecht van der Schelden is Commilito en medewerker aan de Nationalistische Vormingscel. De meningen geuit in bovenstaande inleiding weerspiegelen echter niet noodzakelijk deze van de NSV!]

Een stap dichterbij, dat al zeker! Indien niet BHV, dan doet de sociale zekerheid het wel.

BHV zorgt voor het Barsten, maar is dit genoeg?

Vele Vlaams nationalisten hopen dat BHV de splitsing van België zal teweegbrengen.
Dit is inderdaad een goed gefundeerde stelling, kijk bijvoorbeeld naar de verslagenheid bij belgicisten. Dit is dan ook de eerste beslissing, sinds jaren van compromissen, welke we eenzijdig hebben genomen. Een positieve vooruitgang en een teken van de richting die het land uitgaat.