Politiek

"Pragmatisme zonder ideaal is een dwaasheid. Ze wordt een ideologie: die van de negatie van het idealisme, verschoven naar het irreële, dat van de illusoire controle van alle parameters dat toestaat een globale visie achterwege te laten. Het doet niets dan zichzelf herbevestigen maar laat zich tegelijk blind, in plaats van in een richting te sturen naar een doel. Het pragmatisme is conservatief: het functioneert enkel binnen een raamwerk waar het zichzelf niet in vraag moet stellen. Idealisme zonder pragmatisme is ook een dwaasheid, het is autistisch, het weigert zich aan te passen een de realiteit. Pragmatisme en idealisme slaan allebei door wanneer ze hun grenzen vergeten. Maar vandaag de dag lijken de idealen de politiek verlaten te hebben. Men trekt zich er niets van aan, men schrijft ze toe aan de extremen. Soms zijn ze echter opgeslorpt door pragmatisme: om verkozen te worden. Het pragmatisme dat zich van het idealisme dient is een cynisme. Heeft het pragmatisme het idealisme verslagen? Wat men moet doen is de dingen hun plaats toekennen: het idealisme moet zich dienen van het pragmatisme en niet omgekeerd. […] Desalniettemin is het sterk dat we vandaag moeten vaststellen hoe het idealisme zoals we dat kennen gecatalogiseerd is als een soort extremisme. De uitleg neigt altijd naar het opgraven van de geschiedenis van idealen die over een weg van totalitarisme en moordende ideologieën zijn gegaan. Maar paradoxaal genoeg wordt het pragmatisme op zijn beurt ook een ideologie. […]

De visie van de economie gebaseerd op concurrentie, en op zich al de idee van aan economie de centrale plaats in de politiek te geven, maakt deel uit van het consensus dat we kunnen omschrijven als “de pragmatische ideologie”. De economie is zelf een middel en geen einde. Het als geprivilegieerd voor de rest laten komen, is dus geen idealen hebben. Zou het thans niet mogelijk zijn dit principe van concurrentie voorbij te gaan? Zijn wij op dit moment onbekwaam om in te beelden dat andere modellen, gebaseerd op collaboratie, mogelijk zouden zijn? Om deze proberen toe te passen? Is het enkel mogelijk de buitensporige aanwezigheid van bepaalde principes binnen het principe van economische optimalisatie zelf te bevestigen? Is het “gestoord” op dit moment? Daarom is het vandaag hoognodig geworden een herbronning – met pragmatisme – van een echt rationeel idealisme na te streven."

Quentin, Agoravox, 25 juin 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 juni 2009

Bron: Synnergies Européennes






Wie de laatste uitzending gemist heeft, kan hem hier neerladen.


Elke woensdag van 20u-21u een nieuwe uitzending van Academisch Perspectief, het nieuw studentenprogramma op Radio Rapaille.

Academisch Perspectief is het gloednieuwe live praatprogramma op Radio Rapaille, voor en door studenten, met nu en dan een wel geleerde gast. Elke week bieden we een alternatieve kijk op de actualiteit. Onze opinies zijn gevormd vanuit een academisch verantwoord perspectief en we hopen zo onze luisteraars te sensibiliseren en op te roepen tot het bijdragen aan een nieuw maatschappelijk consensus.

Daarnaast regelmatig nieuws en verslagen vanuit de studentenwereld. Dit alles natuurlijk afgewisseld met (onder meer) die typische studentikoze muziek!

Burschen Heraus!

Meer info: www.radiorapaille.com

Radio Rapaille en Voorpost Nederland bieden u gezamenlijk aan;

Een uitzending die helemaal gaat over de toetreding van Turkije tot de Europese Unie.

Op zondag 31 mei van 14u00 tot en met 15u00. Met daarin; Een lezing van Drs. Alfred Vierling waarbij hij grote kantekeningen zet bij deze toetreding en de gevolgen hiervan voor de Europese beschaving analyseert, met tussendoor enkele spraakmakende muzieknummers geheel in de sfeer van het thema.

Europa valt tegenwoordig niet meer weg te slaan uit de actualiteit. Factoren zoals de economische en financiële crisis, het Verdrag van Lissabon en eurodolle politici hebben de EU tot het actueel brandpunt gemaakt. Daarom is het ook hoogste tijd over onze positie (en dus onze toekomst) tegenover de EU na te denken. In alle eerlijkheid, mijn persoonlijke visie op Europa (en nationalisme in het algemeen) heb ik nogal moeten herzien het afgelopen jaar, de huidige economische crisis heeft dan ook een grote rol in het openen van mijn ogen gespeeld. We zullen immers moeten erkennen dat Europa het project geworden is van het volksvreemd internationaal kapitalisme, dat hiermee niets minder wil dan de weg naar de mondiale globalisering voorbereiden.

Voor nationalisten valt de rol die aan Europa wordt toegekend op te delen in vier stromingen. Interessant deze eerst eens te overlopen.

Zondag 26 april het eerste Radio Rapaille Debat vanuit een gezellige horecagelegenheid die deze gelegenheid omgedoopt is in het 'Rapaille Café'.

O.a. naar aanleiding van de uitzending van Andere Tijden Weg met de Centrumpartij die donderdag 23 april wordt uitgezonden organiseert Radio Rapaille haar eerste debat onder de noemer;

'DE CENTRUMSTROMING'
(Opkomst, ondergang en relevantie)


Met medewerking van;

+ Meindert Fennema (Universiteit van Amsterdam)
+ Mart Giesen (ex-secretaris Centrumpartij)
+ Joop van Holsteyn (Universiteit van Leiden)
+ Tim Mudde (ex-secretaris Centrumpartij '86)
+ Alfred Vierling (ex-medewerker Wetenschappelijk Bureau Centrumpartij)

Het debat staat onder leiding van Sjors Remmerswaal (Voorpost Haaglanden).

Er is nog een beperkt aantal plaatsen vrij voor mensen die dit unieke debat willen bijwonen. Wil je erbij zijn, stuur dan een berichtje aan info@radiorapaille.com, maar denk erom; Vol = Vol

Het debat is natuurlijk direkt te beluisteren via Radio Rapaille van 15.00 tot 17.00 uur.

Dit voorjaar kwam er een geruchtmakende biografie uit van Joop den Uyl met enkele spraakmakende onthullingen, onder andere dat de meest linkse premier van na de oorlog tijdens zijn jeugd rechts was. Dit leek mij een goede gelegenheid om de persoon van Joop den Uyl eens voor de lezers van dit blad eens uitgebreid te beschrijven.

Wat de biografie van Joop den Uyl met name interessant maakt is de levensloop van de jonge Den Uyl, dat uit een gereformeerd nest kwam van ‘kleyne luyden’. De jonge Den Uyl geeft een aardige inkijk in de bandbreedte van het denken binnen gereformeerde kring. Zo was de sociaal-democratie uit den boze, maar was sympathie voor de Groot-Nederlandse gedachte zeker niet vreemd, waarbij men onwillekeurig denkt aan professor F.C. Gerretson. Den Uyl had tijdens zijn middelbare scholierentijd sympathie voor dit ideaal en bleef interesse tonen voor de Vlaamse zaak tijdens zijn studententijd in Amsterdam.

In het nationale kamp is een verwarring tussen het theoretische en het praktische merkbaar. Daar geen systematische scholing plaatsvindt, wordt de ideologische vorming aan het toeval overgelaten, afhankelijk van de boeken, artikels of pamfletten welke men her en der in de handen geduwd krijgt.

De veelheid aan patriotten, nationalisten, conservatieven, socialisten, revolutionairen, nieuwrechtsen, Europese nationalisten etc. binnen hetzelfde kamp – ja, zelfs binnen een partij die zich als partij met Weltanschauung definieert – zorgt er niet voor dat er een rijkdom aan geestelijke stromingen is, maar juist een gebrek aan intellectuele discipline. Wat te doen? De beste maar moeilijke oplossing luidt, hard aan de indoctrinatie van een kader werken en het geleerde onderscheidend naar buiten laten treden. De makkelijke oplossing luidt, capituleren op het ideologisch front. Men bemoeit zich slechts oecumenisch met een gemeenschappelijke noemer te construeren, waar iedereen zijn lievelingsslogan in terugvindt, wat de verwarring verder doorzet en nog meer schade aanrichten op termijn.

Ook de ideologische monopolisering door de indoctrinatieleider wekt wantrouwen: de blinden leiden de blinden. Gelukkig biedt de symboliek een compensatie: wat niet expliciet door ideologie gedekt wordt, kan door een ‘liturgie’ bereikt worden. Ook de vaak op neergekeken dweepzucht heeft een educatieve waarde: altijd en overal worden politieke en morele houdingen door het opvissen van de geschiedenis overtuigend bemiddeld. Helaas schijnt de tegenstander deze kunst beter te begrijpen dan de vele onderdelen van het nationale kamp.

Iedereen met een beetje kennis van politiek of geschiedenis heeft wel eens gehoord van Machiavelli. Men verbindt hem onmiddellijk met de bekende leuze “het doel heiligt de middelen”. En daar stopt het dan ook meestal, men beschouwt hem dan ook niet voor niets vaak als een van de bronnen van het fascisme of andere totalitaire systemen. Niets is echter minder waar. In dit artikel breng ik de werkelijke standpunten van Machiavelli naar voren.

Machiavelli was een Middeleeuws politiek denker (15e eeuw) die ook bepaalde functies bekleed heeft in de republiek van Florence. Maar over zijn leven en carrière ga ik het niet hebben, wel over zijn boek ‘Discorsi’. Machiavelli schreef ook het bekendere (maar kleinere) boek “De Vorst” waarin hij uitlegt hoe een vorst zich moet gedragen in specifieke situaties.

Voor ons is dit echter vrij irrelevant en ik ga mij dan ook beperken tot het meer omvangrijke en inhoudelijk sterker ‘Discorsi’. Hierin brengt Machiavelli ideeën naar voor over staat en politiek. Hij beschrijft hierin de ideale staat, de schepping ervan, de hervorming ernaar, de organisatie ervan, enz. Maar ook hoe vorsten moeten reageren in bepaalde situaties, hoe samenzweringen organiseren en (Middeleeuwse) militaire strategieën komen aan bod. Ik zal me bij dit artikel beperken tot de relevante aspecten.

In 1469 werd Niccolò Machiavelli geboren in Florence. De veelbesproken figuur leefde in een tijdperk waarin West-Europa stond te trillen op haar grondvesten. De Renaissance, ontdekkingsreizen, de boekdrukkunst, Keizer Karel, noem maar op, het gebeurde allemaal tijdens het leven van Machiavelli.

Ten midden van deze woelige periode bestond Italië uit een schakering van stadstaten en gewesten, terwijl bv. Spanje en Frankrijk reeds eenheidsstaten werden. Een groot deel van zijn leven (van 1498 tot 1512) was hij actief in de politiek van de Florentijnse republiek. Hij stond er in die periode aan het hoofd van de tweede kanselarij. Ik ga hier niet heel de werking van deze stadstaat uitleggen, gezien dit niet zou bijdragen aan het verdere verloop van het artikel. Waar ik op wil wijzen is dat dit een vrij machtige positie was en dat hij aan het hoofd stond van bijvoorbeeld defensie, binnenlandse aangelegenheden…

De Islamitische Revolutie is reeds 30 jaar geleden beslecht en de Iraanse Islamitische Republiek vormt sindsdien een doorn in het oog van de VSA, Israël en – bij uitbreiding – ook de vele Iranese bannelingen nadat Ayatollah Khomeini de conservatieve krachten tot de overwinning leidde. Vandaag de dag kampt het land met nog meer problemen. De internationale druk is de laatste tijd wat afgenomen rondom het nucleaire programma, waardoor interne problemen sterker de kop opsteken. Het economisch beleid van president Ahmadinejad heeft ervoor gezorgd dat Iran op dit moment een hoge inflatie van 19% te verduren krijgt. Dit is het gevolg van een blindelings vertrouwen in de olie-inkomsten en goedkope importhandel. Gevolg van het falende economische beleid is dat nu van de 21 miljoen actieve bevolking circa 2.2 miljoen mensen werkloos zijn. Omdat Ahmadinejad deze problemen niet goed heeft aanpakt viel hij dan ook buiten de gratie bij Ayatollah Khamenei, de spirituele leider van Iran sinds de dood van Ayatollah Khomeini in 1989. Ook voormalige aanhangers zoals Mohammad Reza Katouzian veranderden hun mening tegenover Ahmadinejad. Het uitzonderlijke pad dat Iran sinds 1979 gekozen heeft is hoe dan ook bewonderenswaardig: in volle Koude Oorlog was het uniek dat een land na een revolutie noch voor het Westen en noch voor het Oosten koos. Iran koos voor een derde weg!

Over het ontstaan van de democratie zijn ondertussen al halve bibliotheken volgeschreven. Sommige beweringen, vooral uit Amerikaanse hoek, hebben vaak een emotionele kijk op de geschiedenis. En dan zeker wanneer het neerkomt op het ontstaan van de democratie. Zo heb ik het genoegen gehad om in een documentaire van History Channel te mogen vernemen dat Sparta een geboorteplek was van de democratische en vrije samenleving. Heel het bestaan van de helotenklasse, de pseudo-eugenetische keuring van kinderen, het barakkenbestaan, etc… wordt compleet genegeerd. Laten we dan ook met wat minder emotie naar het ontstaan van de democratie kijken.

De democratie is in mijn ogen, maar wie ben ik natuurlijk, een staatsvorm die zijn wortels heeft in de nood aan een legitimatie van private belangen door de brede bevolking. Het is vanuit dat standpunt om het huidige systeem geen democratie, maar een demoligarchie te noemen. Wanneer de brede bevolking zich keert tegen de private belangen van een persoon of een groep kunnen die immers verloren gaan. Om direct te gaan roepen en tieren dat dit slecht is en dat zulke systemen in het verleden kwaadaardig waren, is echter ook te ver gaan. We mogen nooit dingen als het cultureel en historisch kader vergeten. Waarom werden er vroeger geen vraagtekens gesteld bij het nastreven van de belangen van oligarchen? Heel simpel, omdat mensen niets anders gewoon waren en omdat de democratie van toen net een verbetering was tegenover het systeem ervoor.

In Wallonië afficheert een bedrijf:
"Hier praat men geen Vlaams!"
In Vlaanderen antwoordt een soortgelijk bedrijf:
"Hier praat men niet, hier werkt men."

Bron: NOVOPRESS

Wellicht ook iets voor de Vlaamse nationalistische beweging om te overwegen, gedraagt ze zich meer als een Waals of een Vlaams bedrijf?

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 26 januari 2009

De verklaring van het Witte Huis is precies dezelfde als van Zionistisch Israël, geef de slachtoffers de schuld. Het is noodzakelijk dat we eerst weten waarom. Hier is het officiële Israël-standpunt, rechtstreeks van Washington:

“It was “completely unacceptable” for Hamas, which controls Gaza, to launch attacks on Israel after a truce lasting several months, said Gordon Johndroe, a spokesman for the National Security Council. “These people are nothing but thugs, so Israel is going to defend its people against terrorists like Hamas that indiscriminately kill their own people.”

De reden dat de Amerikaanse regering het verhaal van Zionistisch Israël napapegaait is dat er een gezamenlijke agenda bestaat welke tot meer oorlog in het Midden-Oosten oproept. Zoals we al enkele jaren schrijven, wij leven in een oorlogseconomie, en Israël speelt een grote rol hierin gezien de VSA haar pijlen op de islam heeft gericht.

Oorlog, voor hen die onze koers bepalen boven en voorbij presidentiële politiek, heeft niets met religie te maken, maar is een vehikel om economische groei te forceren waar er anders stagnatie zou zijn. Bredere, grotere en meer permanente oorlogen is een deel van de “Dilution Solution” (“Verwateringsoplossing” – nvdr.) bedoeld om onze economie te redden, net zoals Wereldoorlog II voor velen een geplande oplossing bleek voor de “Grote Depressie”.

We Hold These Truths gaat in tegen dit beleid, welke enkel tot een einde zal komen wanneer de burgers het eisen.

Als je de catalogi van nationalistische boekenwinkels doorbladert, als je nationalistische kranten en magazines leest of internet fora afspeurt waar jonge tot niet-zo-jonge activisten over het nationalistische recht op vrije meningsuiting praten, dan zal je merken dat een dol anti-islamisme heerst.

De reden hiervoor lijkt logisch: islam is de vijand van de Franse natie en van de Europese beschaving, en daarom van de nationalistische beweging. Maar als we voorbij dit “logische” - en voorbij dit uiterlijke - kijken, is dit dan realiteit? Dat is waar we in dit artikel over zullen denken, door vier zaken te behandelen:

1) is de islamofobische ingesteldheid een integraal onderdeel van de nationalistische beweging;

2) wat zijn de redenen voor islamofobie;

3) wat zijn de politieke gevolgen van islamofobie;

4) welke voorstellen zijn er voor nationalistische politiek tegenover islam?

Zij die Ron Paul nog niet kennen volgen waarschijnlijk te weinig internetnieuws en zouden best eens onderaan in de rechterkolom van nationalisme.info kijken. Anderen zijn hem ongetwijfeld het afgelopen jaar met de Amerikaanse presidentsverkiezingen tegengekomen. Ron Paul was immers de meest ‘opvallende’ Republikeinse kandidaat. In zijn standpunten viel hij meteen op, libertarisch, isolationist, anti-staat, anti-oorlog, anti-big finance en ga zo maar door. In zijn campagne was hij echter ook een buitenbeentje, geen grote bedrijven achter zich maar wel miljoenen Amerikanen (en overigens ook veel steun en belangstelling van niet-Amerikanen) welke vooral via internet zeer vroeg al een grote campagne voerden. Via het internet op een dag vijf miljoen dollar bijeen sprokkelen is geen klein bier moet toegegeven worden!

Ook aan het uitkijken naar de Amerikaanse verkiezingen? Zonder enige twijfel zijn deze de meest ‘gehypede’ ooit, zowel in de VSA als hier. Nu, genoeg van onze kant hebben hier al hun oordeel over gegeven, en die waren zeer uiteenlopend. Het VB schaart zich achter de republikeinen (diepe, diepe zucht), Tim Mudde gelooft dat Obama de mensen zal wakker maken en kiest (als nationaal-anarchist) vooral de kant van de Native Americans, en (eerlijke) paleoconservatieven in onze middens zijn inmiddels al gewend aan ‘Third Party Candidates’ te verdedigen, met in dit geval Chuck Baldwin als de meest conservatieve.

Het is natuurlijk treffend dat zoveel van ons zich bekommeren om de VSA en hun keus uitbrengen, maar even stil staan en nadenken over de VSA zelf is nog niet gebeurd. Willen we een oordeel over een land scheppen, dan moeten we toch weten over wat voor land we het hebben?

Nu, voordat ik bij jaar nul begin, over de VSA bestaan tonnen mythen die als haast vanzelfsprekend worden aangenomen vandaag. Ik volg deze ‘facts & trivia’ graag omdat de hypocrisie en leugens waar de Amerikanen mee te maken krijgen zo flagrant zijn dat je alles voor mogelijk zal houden. Daarom dat praktijken als slavernij, lynchpartijen, ‘Civil Rights’ etc. overschat worden of een verkeerde invulling hebben bij velen en daarom dat ik sowieso iedereen die een eerlijk oordeel over de VSA wil vormen aan wil raden de waarheid achter deze zaken eens te onderzoeken in plaats mee te gaan in de massastroom. Voor een vraag en antwoord ben ik altijd te bereiken alleszins.