Europa

In de ivoren torens van Brussel en Straatsburg zitten voornamelijk politici op pensionaat. Wanneer we iemand van de binnenlandse politiek zien vertrekken om een aangestelde (niet verkozen!) commissaris te worden, of een figuur achter zo’n commissaris, weten we al hoe laat het is. Nu dat zijn opvolger, Verhofstadt, als kersvers ex-eerste minister, hier zijn pensioen opneemt, voelt Dehaene zich echter een beetje in het verdomhoekje geduwd. Gelukkig voor de lobbyisten en vriendjespolitiek in deze crisistijden, want Dehaene kon daarmee zijn plaats tussen de ‘spotlights’ veroveren door hoofd van de Dexia bestuursgroep te worden.

De laatste jaren heeft Dehaene al bewezen nul voeling met het binnenland te houden en alles op Europees niveau te zien. Niet voor niets zal hij dit misbaksel van een EU met hand en tand verdedigen, zeker in het licht van de huidige financiële crisis, waar de EU haar onvermogen maar al te duidelijk bewezen heeft. En dus komt Dehaene deze EU, meer bepaald de Euro, met zijn veteranenreputatie verdedigen.

Dehaene zijn discours als reactie op de crisis komt neer op de slagzin: “Lang leve de Globalisering!” Maar laten we voor ons aller nut toch zijn argumenten ontleden:

Bestaande uit Europeanen uit alle continenten, de Zentropa gemeenschap is gebaseerd op een drievoudig principe van trouw, creatie en hoop. - Trouw aan de principes van eer, waardigheid, respect, cultuur en kameraadschap fundamenteel voor de Europese mens en zij die thans dood zijn. - Creatie van nieuwe argumenten, van nieuwe vormen van uitdrukking en van politico-culturele agitatie, nieuwe militante middelen. - Hoop, niet in de utopie van een eeuwigdurende toekomst van een betere wereld maar in het idee dat men in alle tijden nog ongehoorzaam kan zijn.

Open voor een nieuwe gemeenschap van waarden en ethiek, aanwezig in deze wereld zonder er ooit de medeplichtige van te zijn, de zentropisten zoeken, geleid door de voorzienigheid zonder door deze gedragen te worden, om de weg van het goede terug te vinden, en elke dag de mogelijkheid te verdedigen de rug recht te houden, en de eer zich in te zetten voor de anderen. Wetende wie ze zijn en bewust van wat ze zijn, de zentropistische militanten zijn noch sectair, noch haatgedreven en verkiezen de politiek van het voorbeeld boven die van de zondebok.

Akte genomen van het kwade in de menselijke natuur, het tragische falen van progressistische utopisten constaterend, bevorderen zentropisten, door plicht veel eerder dan voorkeur, alle vormen van autoriteit en regelgeving die een houdbare samenleving kunnen tewerkstelligen tussen die som van zwakheden dat de mens is. Koppel, familie, clan, gemeenschap, volk, alles wat de mens verheft, wat hem toelaat de modder te verlaten en een meer pure lucht te ademen, wordt verdedigd door de zentropisten met de zelfzekere vastberadenheid en het geluk van zij die strijden voor een verheven dagelijks leven.

De zentropa clan viseert dus, langs de ene kant, de verburgerlijking van zijn leden tegen te gaan door een feilloze materiële en morele solidariteit voorop te stellen, terwijl langs de andere kant hij bij zijn tijdsgenoten een schok provoceert tegenover de futiliteit van het materieel comfort en het dodelijk gevaar van het denken dat er iets bestaat als een historische vooruitgang welke de moderne mens betere wezens maakt dan zijn voorvaders, en van de kinderen wezens die zich nog beter kunnen conformeren in deze wereld dan zij zelf.

Zentropisten geven in zekere zin de pas aan voor een zeker gedachtekader, eigen aan onze cultuur, zodat de toekomstige generaties nog altijd de mogelijkheid zullen hebben te rebelleren en het mystieke vaandel hoog te houden. Door muziek, beeld, discussie, metafysische concentratie, religieuze praktijk en alle andere middelen die nog altijd niet ontdekt zijn, Zentropa wil de kracht van de communautaire lijn herboren zien, die ongelooflijke kracht van de altruïstische liefde, tussen zij die hetzelfde wereldbeeld delen. Dat een gemeenschap van mannen mag rechtstaan, te midden de tumult van het feest alsmede de chaos van het gevecht, een enkel woord: Zentropa!

Deze tekst verscheen in het lustrumnummer van Kort Manifest n.a.v. 25 jaar Vormingsinstituut Wies Moens. In dit nummer vindt u de bijdragen van twaalf gastauteurs die allen een artikel schreven over een onderwerp passend in het gedachtegoed van Wies Moens. Meer info op http://www.wiesmoens.be/vormingsinstituut_25jaar.html

De verengelsing van ons onderwijs

De impact van de globalisering van ons onderwijs op het gebruik van het Nederlands in onze hogescholen en universiteiten blijft tot op heden beperkt. Momenteel geldt nog steeds het structuurdecreet dat het gebruik van een andere taal in de Bachelors beperkt tot 10%. In de Masterrichtingen bestaat er geen beperking, maar moet er voor elke anderstalige opleiding ook een Nederlandse worden aangeboden zo er een dubbel aanbod ontstaat. Wanneer we echter de situatie in Noord-Nederland bekijken stellen we vast dat de verengelsing daar alomtegenwoordig is. Zo worden aan de Universiteit van Amsterdam 66% van de Masteropleidingen in het Engels aangeboden terwijl aan de Technische universiteit Delft alle Masters in het Engels worden gedoceerd.

Zowel in de EMU als in België komen recessiescenario’s gevaarlijk dichtbij. Beide economieën staan voor een periode van erg zwakke groei. Dat zal onvermijdelijk de overheidsfinanciën en de arbeidsmarkt aantasten. Het enige positieve nieuws in deze malaise komt van een spectaculaire afkoeling van de inflatie. Keerzijde van deze wel erg schrale medaille is dat de inflatiestop zal overschaduwd worden door een massaal banenverlies.

Groei valt stil

De voorbije zomer werd duidelijk dat de economische problemen niet beperkt bleven tot de VS. Het land van het cowboykapitalisme zal wel ten onder gaan aan haar eigen hybris en het sociaaldemocratische Europa, waar de “vrije” markt ingesjord zit tussen allerhande bureaucratische overheden, zou triomferen. Niets is minder waar. In zowat de hele wereld doken steeds meer en meer signalen op van groeivertraging. Zeker in de eurozone bleek het ontkoppelingssprookje, waarbij de Europese economie zich niets zou aantrekken van de externe problemen (door de Europese rechterzijde gevierd als het plan “Fort Europa”), niet opgewassen tegen de pijnlijke realiteit. Het Europese conjunctuurplaatje verslechterde de jongste maanden opmerkelijk snel. De combinatie van dure olie en voeding, een sterke euro, zware problemen bij de belangrijkste (Amerikaanse) handelspartners en het moeilijke kredietklimaat blijkt de Europese economie de das om te doen.

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 1 september 2008

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 25 augustus 2008

Bron: Zentropa

In 1980 werd met haast-en-spoed (zelden goed uiteraard!) een ‘regionalisering’ door het parlement gejaagd. ‘Met de karwats’ werd toen gezegd. De volksvertegenwoordiging, of wat er moet voor doorgaan, wist niet eens duidelijk waarover het ging (er doen terzake enkele typische anekdotes de ronde!).

Eén ding staat vast: ze voldoet niemand. Voor de een gaat ze niet ver genoeg, voor de andere gaat ze veel te ver. Hoe dan ook: ze maakt dit land, ingevolge een ingewikkelde structuur, onbestuurbaar. Onregeerbaar door haar onduidelijke en elkaar overlappende bevoegdheden, waarin de chaos welig tiert.

De kernvraag is bij dit alles: wensen de taalgroepen in dit land eigenlijk nog wel samen te leven? Dat is een vraag die vooraf dient beantwoord te worden.

Maar met dien verstande dat men er dan tevens ook de vraag bij stelt: heeft één der partijen (of beide) wel écht zo veel te winnen bij de scheiding?

Het is ons opgevallen dat slechts zeer weinig burgers van dit land, buiten de milieus der extremen, daarop zo maar een positief antwoord durven geven. En daarom moet men nog niet eens met een verstarde ‘belgicist’ te doen hebben.

Maar wat dan wel?

Nood aan een mentaliteitswijziging

Sommige nationalisten onder ons tonen zeer weinig of zelf geen interesse in de volksnationalistische strijd buiten onze grenzen. Zij menen dat de Vlaams-nationalistische strijd zich moet beperken tot de eigen grenzen en zijn blijkbaar niet in staat om verder te denken dan het eigen volk. Het is dan ook maar de vraag of wij hen als nationalisten kunnen klasseren, de term “separatisten” is misschien veel beter van toepassing. Mensen die de afscheuring van Kosovo zien als een kans voor Vlaanderen, zijn niets beter dan het regime dat zij menen te bestrijden.

“Nationalisten” die menen dat de strijd van de Bretoenen, Schotten, Catalanen, Palestijnen, etc… voor de Vlaming niet interessant is omdat het “te ver weg” is, zijn niet veel intelligenter dan mensen die menen dat politiek een “ver-weg-van-mijn-bed-show” is. Ik vraag trouwens ook aan hen hoe zij denken ooit de strijd te winnen als zij niet dringend hun mentaliteit omdraaien en intervolksnationalistisch beginnen denken. Staatsnationalisten en andere elementen die vijandig zijn naar de volkeren van de wereld toe (kapitalisten en marxisten om er maar twee te noemen) zijn slim genoeg om internationaal te handelen en te denken. Tegenover het internationale front van het reactionaire staatsnationalisme moeten wij dan ook een vernieuwend, doch vasthoudend aan de tradities van elk specifiek volk, volksnationalisme plaatsen. Laten we de vijand bestrijden met de eigen wapens.

Op 7 mei 1994 betoogden de GUD en JNR in Parijs gezamenlijk tegen het VSA imperialisme. Daarbij werden alle slachtoffers herdacht die de afgelopen 50 jaar aan de hand van deze oorlogscriminelen hun einde vonden. Deze betoging was echter verboden en werd gewelddadig uit elkaar geslagen.

In deze chaos opende een groep agenten in burger de jacht op Sébastien Deyzieu, onder zijn vrienden bekend als een zeer gedreven militant van 22 jaar. De achtervolging leidde tot in een gebouw in de Rue des Chartreux. Even later zag men Sébastien van een van de bovenste etages vallen. Enige ogenblikken later liet hij het leven. De omstandigheden waren op zijn zachtst gezegd verdacht te noemen.

Sindsdien herdenkt men jaarlijks deze gevallen kameraad. Dit jaar zijn we aan de 14de herdenking toe, georganiseerd door ‘Comité du 9 Mai’ (www.cm9.net). Voor Franse nationalisten is dit een hoogdag, en de laatste jaren heeft de betoging zelfs veel bijval uit de rest van Europa gekregen.

Onder de leuze ‘Sébastien Présent’ worden nationalisten van over heel Europa immers herinnerd aan wie onze vijand is. Dezelfden als Sébastien destijds koelbloedig vermoord hebben, proberen vandaag met al hun macht Europa de verdoemenis in te werpen.

Een dikke week eerder vond 1 mei plaats. Alle ‘arbeiders’ verzamelen op de straten met voor hen vakbondsafgevaardigden, ministers, wereldverbeteraars en bejaarde hippies. Zij kennen vandaag geen onderdrukking. Zij worden niet vervolgd door politie, staat en kapitaal.

Nu, we hebben niet de pretentie ons de laatste rebellen te noemen of iets dergelijks, maar het is wel een treffend tafereel. Heden ten dage kent onze strijd nog altijd nieuwe martelaren, gedreven militanten die omwille van hun idealen het leven laten. Een maand geleden nog was in Duitsland een jonge militant na een nationalistische stamtafel opgewacht… en neergestoken.

Graag roep ik iedereen op vandaag een minuut stilte te houden voor Sébastien Deyzieu en andere gevallen kameraden van over heel Europa. Hun offers moeten ons doen bezinnen over hun leven en leed, en over hoe wij daar een voorbeeld aan kunnen stellen.

Moge vandaag van over heel Europa klinken:

Sébastien Présent!


MetaMilitant
Nationaal Censor