Portret

Leven

Albrecht Rodenbach, geboren te Roeselare in het jaar 1856, was de oudste van tien kinderen. Hij stamde uit een burgerfamilie. Na de lagere school volgt hij les aan het Klein Seminarie, waar zijn Vlaamsgezindheid groeide. Hugo Verriest had hierbij een grote invloed op hem. Deze had een grote invloed op zijn leerlingen, en dus ook op Rodenbach. Verriest zelf had les gehad van Guido Gezelle, die voor hem een groot voorbeeld was geweest. Hij wou zijn eigen leerlingen in de geest van Gezelle opleiden. Vrijheid, verantwoordelijkheid en christendom waren daarbij zeer belangrijk. Hij vulde dit aan met zijn eigen grootmenselijkheid, zijn breeddenkendheid en zijn politiek engagement. Hij was een flamingant en streefde voor het lesgeven in het Nederlands in het onderwijs in Vlaanderen.

Tijdens het schooljaar 1874-75 kwam het tot een conflict tussen leerlingen van Verriests Poësisklas en de Fransgezinde directeur. Deze leerlingen weigerden Franse liederen te zingen op het schoolfeest en zongen in de plaats daarvan een lied dat Rodenbach had geschreven: ‘Nu het lied der Vlaamse zonen’. Hierbij hoorde de strijdkreet "Vliegt de blauwvoet, storm op zee". Deze actie kreeg de naam "De grote stooringe" en was de start van de zogenaamde "Blauwvoeterie”. De tekst van dit lied had Rodenbach gebaseerd op een roman van Hendrik Conscience: de Kerels van Vlaanderen. Hierin is ook de reeds bovenvernoemde strijdkreet letterlijk te vinden. De Kerels van Vlaanderen gaat over de strijd tussen de zeelui (het woord ‘de kerels’ in de titel van het boek refereert naar deze zeelui) die zichzelf ook wel Blauwvoeten noemden, en de Isengrims. Hendrik Conscience, , had zich ook op een tekst gebaseerd, namelijk op de Histoire de Flandre van Joseph Kervyn de Lettenhove. Deze Histoire vertelt het waargebeurde verhaal van de strijd tussen de Veurnse families Blauvoet en Ingrekin tijdens de 12de eeuw.

Deze Frankische koning is over het algemeen onbekend. Toch heeft Europa zeer veel aan hem te danken. Het was immers Karel Martel die de moslimopmars in Europa een halt toe riep en daarmee de tot dan toe de onoverwonnen legers van de Islam een eerste beslissende nederlaag toebracht. Zonder deze overwinning had de wereld er totaal anders uitgezien en was er van het huidige Europa met onze normen en waarden, cultuur en andere verworvenheden totaal geen sprake geweest.

Leven van Karel Martel

Karel Martel werd geboren in Herstal (in het huidige Wallonië) op 23 augustus 676. Hij was een onwettige zoon van Pepijn II en zijn concubine Alpaida. Karel werkte zich op boven zijn jongere halfbroers, de Pepiniden en andere rechtmatige erfgenamen van Pepijn II.

In de onzekere toestand na de dood van Pepijn II in 714 had de Friese koning Radboud Utrecht heroverd op de Franken en met zijn vloot in 716 zelfs Keulen bedreigd tijdens de Slag bij Keulen, die de Friezen wonnen. Karel Martel zijn eerste overwinning als aanvoerder van het Frankische leger kwam in 716 in de Slag bij Amel. Daar versloeg hij de Neustrische koning Chilperik II door hem te overvallen met een hinderlaag. In 717 maakte Karel Martel zich van de totale macht meester en werd koning der Franken. Het jaar daarop verdreef hij de Saksen en won waarschijnlijk zo ook Utrecht terug. Toch was dit alles slechts klein bier ten opzichte van wat hij nu moest gaan presteren.

Dit voorjaar kwam er een geruchtmakende biografie uit van Joop den Uyl met enkele spraakmakende onthullingen, onder andere dat de meest linkse premier van na de oorlog tijdens zijn jeugd rechts was. Dit leek mij een goede gelegenheid om de persoon van Joop den Uyl eens voor de lezers van dit blad eens uitgebreid te beschrijven.

Wat de biografie van Joop den Uyl met name interessant maakt is de levensloop van de jonge Den Uyl, dat uit een gereformeerd nest kwam van ‘kleyne luyden’. De jonge Den Uyl geeft een aardige inkijk in de bandbreedte van het denken binnen gereformeerde kring. Zo was de sociaal-democratie uit den boze, maar was sympathie voor de Groot-Nederlandse gedachte zeker niet vreemd, waarbij men onwillekeurig denkt aan professor F.C. Gerretson. Den Uyl had tijdens zijn middelbare scholierentijd sympathie voor dit ideaal en bleef interesse tonen voor de Vlaamse zaak tijdens zijn studententijd in Amsterdam.

In 1469 werd Niccolò Machiavelli geboren in Florence. De veelbesproken figuur leefde in een tijdperk waarin West-Europa stond te trillen op haar grondvesten. De Renaissance, ontdekkingsreizen, de boekdrukkunst, Keizer Karel, noem maar op, het gebeurde allemaal tijdens het leven van Machiavelli.

Ten midden van deze woelige periode bestond Italië uit een schakering van stadstaten en gewesten, terwijl bv. Spanje en Frankrijk reeds eenheidsstaten werden. Een groot deel van zijn leven (van 1498 tot 1512) was hij actief in de politiek van de Florentijnse republiek. Hij stond er in die periode aan het hoofd van de tweede kanselarij. Ik ga hier niet heel de werking van deze stadstaat uitleggen, gezien dit niet zou bijdragen aan het verdere verloop van het artikel. Waar ik op wil wijzen is dat dit een vrij machtige positie was en dat hij aan het hoofd stond van bijvoorbeeld defensie, binnenlandse aangelegenheden…

Hieronder twee artikels over Ché Guevara. Eerst dat van Ethisch Strijder vanuit een contra-standpunt en vervolgens een wederwoord van Metamilitant vanuit pro-standpunt.

CONTRA

Woensdag 18 februari kwam er een film uit over de mythische figuur van Ernesto ‘Ché’ Guevara, Ché – De Argentijn. Men kent deze figuur wellicht van op miljoenen T-hemdjes. Ernesto werd geboren in Rosario, een stadje in Argentinië, op 14 juni in het jaar 1928. Op negendertigjarige leeftijd, in oktober 1968, werd hij door het Boliviaanse leger geëxecuteerd nadat de Amerikaanse CIA hem de dag ervoor had gearresteerd. ‘Ché’ Guevara was een Argentijns communistische revolutionair en een Cubaans guerrillaleider. De bijnaam ‘Ché’ kreeg hij gedurende zijn verblijf in Guatemala. In Latijns-Amerika gebruikt men de kreet “Ché” als aandachtstrekker. Het kan vrij vertaald worden als ‘vriend’ of ‘maat’.

Een voorsmaakje van de film van Steven, Soderbergh is te zien op: http://www.youtube.com/watch?v=EAfmlxwGPFo

Denk daar maar eens een weekje over na...

Week 10 november 2008

Vanaf 15u zondag zeker kijken op www.radiorapaille.com voor het speciaal digitaal geschenk!

… maar niet omdat hij communist is.

Het communisme als tegennatuurlijke ideologie en verachtelijke praktijk hebben we reeds lang leren haten en verachten.

Dit eerbetoon aan Fidel Castro is omdat hij als leider van Cuba, een relatief klein eiland in de achtertuin van de aldaar heersende wereldmacht de VSA, het al 49 jaar volhoudt dwars te liggen.

De omliggende staten zijn ‘nuttige idioten’ en dragers van de grootste pest van onze tijd, het ‘Globalisme’ met haar hoofdzetel in Wallstreet NY die door middel van geld, media, leger, geheime diensten en geheime genootschappen de wereld beheersen en uitbuiten zonder te malen om natuur, mensen en volkeren.

Deze ‘kleine’ revolutieleider heeft het voor elkaar gekregen een supermacht reeds vijf decennia te trotseren, welke inmiddels zo goed als de volledige wereld beheerst of op zijn minst bedreigt.

“Dat plengoffer na een met succes overleefde veldslag behoort tot de mooiste herinneringen van veteranen. Zelfs als er van de twaalf tien gesneuveld waren, gingen die laatste twee zonder mankeren op de eerste verlofavond samen aan de drank, hieven zwijgend een glas op hun dode kameraden en bespraken op een schertsende toon hun gezamenlijke belevenissen. In die mannen leefde iets wat enerzijds de gruwelijkheid van de oorlog benadrukte, maar die anderzijds ook op een hoger plan bracht – het wezenlijke genoegen van het gevaar, de ridderlijke drang zich te bewijzen in het gevecht. In de loop van vier oorlogsjaren kristalliseerde zich door het vuur een steeds zuiverder, steeds vermeteler soldatenaard uit. ” (1)

De Nationalistische Vormingscel probeert met nationalisme.info een Nederlands- en Vlaamstalig kanaal voor ideologische artikels te voorzien over een brede waaier aan onderwerpen en vanuit verschillende standpunten. Ook bespreken we actuele gebeurtenissen als deze van groot belang zijn. De internationale hypocrisie rond Nelson Mandela kunnen we natuurlijk niet over ons heen laten gaan. Sarah, Maid of Albion (http://sarahmaidofalbion.blogspot.com/) heeft hier een artikel over geschreven dat we zelf niet beter hadden kunnen stellen, en daarom volgt hier een vertaling van het Engels artikel dat op deze schakel gevonden kan worden: http://sarahmaidofalbion2.blogspot.com/2008/06/mandela-legend-and-legacy.html

Op 13 april 1899 zag Florimond Grammens het levenslicht als zoon van rijkswachter Frederic Grammens en boerendochter Maria Gelaude. Rond 1910 verhuisde het gezin van Bellem naar Eeklo alwaar zijn moeder een stoffenwinkel uitbaatte. Na de lagere klassen liep Flor les aan het plaatselijke, destijds Franstalige, St.-Vincentiuscollege alwaar hij de voorbereidende en de Latijnse lessen volgde.

Gedurende de Eerste Wereldoorlog trok hij naar de normaalschool te Sint-Niklaas waarvan de Vlaamsgezinde Amaat Joos schoolhoofd was. In 1918 dook hij onder en nam na de bevrijding door Belgische troepen vrijwillig dienst als brancardier. In 1919 behaalde hij zijn diploma als onderwijzer en trok een jaar later naar de tweetalige (taalgrens)stad Ronse om er een betrekking als onderwijzer te aanvaarden.

Ik dacht erover na tijdens de laatste sessie van de Geschiedenis & Morele Filosofie cursus. G. & M.F. was anders dan andere cursussen daar iedereen het moest volgen maar niemand ervoor moest slagen – en mijnheer Dubois leek er nooit om te geven of hij ons erdoor kreeg of niet. Hij zou gewoon naar je wijzen met de stomp van zijn linker arm (om namen gaf hij nooit) en een vraag stellen. Dan zou de discussie beginnen.

Maar op de laatste dag zag het ernaar uit dat hij probeerde erachter te komen wat we geleerd hadden. Een meisje zei brutaal: “Maar mijn moeder zegt dat geweld nooit iets oplost.”

“En?” Mr. Dubois keek haar koud aan. “Ik ben er zeker van dat de stichters van Carthago dat graag zullen horen. Waarom vertelt je moeder hen dat niet? Of waarom doe jij dat niet?”

De twee hadden al eerder woorden gewisseld – omdat je niet kon falen was er ook geen nood bij mijnheer Dubois te slijmen. Ze zei geagiteerd, “U bent me belachelijk aan het maken! Iedereen weet dat Carthago vernietigd was!”

Op 7 mei 1994 betoogden de GUD en JNR in Parijs gezamenlijk tegen het VSA imperialisme. Daarbij werden alle slachtoffers herdacht die de afgelopen 50 jaar aan de hand van deze oorlogscriminelen hun einde vonden. Deze betoging was echter verboden en werd gewelddadig uit elkaar geslagen.

In deze chaos opende een groep agenten in burger de jacht op Sébastien Deyzieu, onder zijn vrienden bekend als een zeer gedreven militant van 22 jaar. De achtervolging leidde tot in een gebouw in de Rue des Chartreux. Even later zag men Sébastien van een van de bovenste etages vallen. Enige ogenblikken later liet hij het leven. De omstandigheden waren op zijn zachtst gezegd verdacht te noemen.

Sindsdien herdenkt men jaarlijks deze gevallen kameraad. Dit jaar zijn we aan de 14de herdenking toe, georganiseerd door ‘Comité du 9 Mai’ (www.cm9.net). Voor Franse nationalisten is dit een hoogdag, en de laatste jaren heeft de betoging zelfs veel bijval uit de rest van Europa gekregen.

Onder de leuze ‘Sébastien Présent’ worden nationalisten van over heel Europa immers herinnerd aan wie onze vijand is. Dezelfden als Sébastien destijds koelbloedig vermoord hebben, proberen vandaag met al hun macht Europa de verdoemenis in te werpen.

Een dikke week eerder vond 1 mei plaats. Alle ‘arbeiders’ verzamelen op de straten met voor hen vakbondsafgevaardigden, ministers, wereldverbeteraars en bejaarde hippies. Zij kennen vandaag geen onderdrukking. Zij worden niet vervolgd door politie, staat en kapitaal.

Nu, we hebben niet de pretentie ons de laatste rebellen te noemen of iets dergelijks, maar het is wel een treffend tafereel. Heden ten dage kent onze strijd nog altijd nieuwe martelaren, gedreven militanten die omwille van hun idealen het leven laten. Een maand geleden nog was in Duitsland een jonge militant na een nationalistische stamtafel opgewacht… en neergestoken.

Graag roep ik iedereen op vandaag een minuut stilte te houden voor Sébastien Deyzieu en andere gevallen kameraden van over heel Europa. Hun offers moeten ons doen bezinnen over hun leven en leed, en over hoe wij daar een voorbeeld aan kunnen stellen.

Moge vandaag van over heel Europa klinken:

Sébastien Présent!


MetaMilitant
Nationaal Censor